Ky vrull rinor, mori flakë në Vlorë, dhe u ndez në zemrën e çdo shqiptari, kudo në botë. Në Shqipëri rinia marshon, për barazi dhe harmoni me miqtë tanë. Zëri i rinis në sheshin e Skënderbeut, u bë jehonë kombëtare, për zhvillimin e drejtësi. Durimi është shterruar, populli nuk pranon gënjeshtrat, nga ai që shet tokën e rrënjëve tonë. 2.
Flamuri kuq e zi, kalon dorë më dorë, nga Vlora, kudo në Shqipërtë tona e diasporë, si flakë që nuk shuhet kurrë. Në Iliridë, zëri i rinis për ghuhën shqipe, dhe flamurin kuqezi, nuk ndalet kurrë, Në Dardani bijetë tanë falen tokën fqinjeve, planifikun Asociacion e autonomi, e në fund hapën derën për korba të zi. Por zëri i rinis, jeton i gjallë: për liri, dinjitet dhe demokraci. 3.
Këtë rini, nuk e ndal as një djallëzi, që mundohet të mbjellet aty. Kudo në botë, zemra shqiptare rreh për Shqipëri. Le të marrë fund zullumi, dhe padrejtësia, që ka mbier në vatrat tona, nga hileqarët tanë. 4. Mërgimtarët, që dikur morën udhët e botës, po kthehen të gjuha, të rrënjët dhe të kujtesa, që Shqipëria të dal nga ngujimi i zi.
Atdheu të çlirohet, nga zinxhirët e mashtrimit dhe trathtisë. Toka arbërore, të lulëzojë sërish, si lisi që i mbijeton stuhive, me rrënjë të thella në gur, dhe degë drejt qiellit, që lulëzon në çdo pranverë.