Para disa ditësh, gjatë një vizite në Rektorat të Universitetit të Prishtinës “Hasan Prishtina”, në kuadër të një ngjarjeje me karakter ndërkombëtar për gazetarinë, u bë e qartë një problem që nuk mund të kalohet si detaj estetik apo teknik, mënyra e paplotë dhe e pakoordinuar e prezantimit të kujtesës institucionale të universitetit.
Në galerinë e rektorëve, e cila duhet të përfaqësojë vazhdimësinë historike të udhëheqjes akademike, vihet re një mungesë e standardizimit dhe një përzgjedhje e pabarabartë e figurave që kanë drejtuar institucionin ndër vite. Kjo krijon një narrativë të shtrembëruar të historisë së universitetit më të madh publik në vend. Kjo nuk është çështje fotografie apo formaliteti.
Është çështje e kujtesës institucionale dhe e integritetit historik. Kur një institucion publik nuk arrin të paraqesë në mënyrë të plotë dhe të barabartë të gjithë drejtuesit e tij, ai rrezikon të prodhojë një histori selektive, ku disa periudha dhe disa figura zbehen në mënyrë të pashpjegueshme. Një universitet nuk mund të lejojë luksin e kujtesës së pjesshme.
Aq më tepër një institucion si Universiteti i Prishtinës, i cili ka kaluar përmes periudhave të rënda politike, ndërprerjeve institucionale dhe sfidave të mëdha të mbijetesës akademike. Pikërisht për këtë arsye, standardi i dokumentimit dhe i përfaqësimit të historisë duhet të jetë edhe më i lartë, jo më i ulët.
Problemi nuk qëndron vetëm në mungesat fizike të portreteve, por në mungesën e një politike të qartë institucionale për ruajtjen e kujtesës historike. Në mungesë të kësaj politike, hapësirat simbolike të universitetit kthehen në një ekspozim të rastësishëm, jo në një rrëfim të strukturuar të historisë së tij. Ky është një dështim i heshtur institucional.
Jo i deklaruar, por i dukshëm për këdo që e lexon me vëmendje mënyrën se si universiteti e prezanton vetveten në hapësirat e tij zyrtare. Është koha që Universiteti i Prishtinës të trajtojë kujtesën e vet jo si dekor, por si përgjegjësi. Sepse mënyra se si një institucion e kujton veten është po aq e rëndësishme sa mënyra se si ai funksionon në të tashmen.
Pa një rishikim serioz të mënyrës së dokumentimit dhe prezantimit të historisë së tij, rrezikohet që kujtesa institucionale të mbetet e fragmentuar, selektive dhe e padenjë për një universitet publik që synon standarde evropiane.