Nuk e kisha menduar kurrë se do të përfundoja në këtë situatë. Jam 24 vjeçe dhe disa javë më parë fjeta me shokun e mamasë sime. Vetëm ta them me zë të lartë më duket e çuditshme, sepse e njoh prej vitesh. Gjithmonë ka qenë pjesë e rrethit të familjes sonë, njeri i qetë, i edukuar dhe me një mënyrë të veçantë të të folurit që më bënte të ndihesha rehat.
Me kalimin e kohës fillova ta shihja ndryshe. Nuk ishte më thjesht “shoku i mamasë”. Fillova të prisja me padurim rastet kur do ta takoja. Çdo bisedë me të zgjaste më shumë seç duhej, çdo buzëqeshje më mbetej në mendje dhe, pa e kuptuar, u dashurova. Një mbrëmje u gjendëm vetëm. Biseduam gjatë, qeshëm dhe folëm për gjëra që nuk ia kishim thënë askujt.
Atmosfera ishte ndryshe nga herët e tjera. Kur më pa në sy, ndjeva sikur mes nesh kishte diçka që nuk ishte thënë kurrë me fjalë. Pastaj ndodhi. Asgjë nuk ishte e planifikuar. Ishte një moment që erdhi natyrshëm dhe ne nuk e ndaluam. Atë natë u ndjeva e lumtur, e afërt me të dhe mendova se ndoshta kjo ishte fillimi i diçkaje të bukur. Por ditët që pasuan më mbushën me dyshime.
Ai nuk u zhduk, por as nuk u afrua. Më shkruan herë pas here, më pyet si jam, por nuk përmend asnjëherë atë që ndodhi. Nuk e di nëse po përpiqet të mbrojë veten, mua, apo miqësinë që ka me mamanë time. Unë, nga ana tjetër, nuk arrij ta nxjerr nga mendja. Sa herë më vjen një njoftim në telefon, shpresoj të jetë ai.
Sa herë nuk më shkruan, filloj të mendoj se ndoshta ajo natë kishte kuptim vetëm për mua. Më mundon një pyetje çdo ditë: a ndien ai të njëjtën gjë, apo ishte thjesht një moment që nuk do ta përsërisë më? Kam frikë ta pyes, sepse një përgjigje e sinqertë mund të më thyejë zemrën. Por edhe të jetoj me këtë pasiguri nuk është e lehtë. Ndoshta një bisedë do të më jepte përgjigjen që kërkoj.
Ose ndoshta do të kuptoja se disa histori mbeten përgjithmonë mes asaj që ndodhi dhe asaj që do të kishim dashur të ndodhte.