Pas ndarjes ose humbjes së partnerit, shumë njerëz zbulojnë se nuk kanë humbur vetëm martesën – disa miq fillojnë t’i trajtojnë krejt ndryshe Kur mbajta për herë të parë një kurs mbi jetën pa partner, në vitin 1999, një studente pasuniversitare më tregoi një histori që më la pa fjalë. Nëna e saj dhe partneri sentimental kalonin pothuajse çdo fundjavë me një çift tjetër.
Kur ata u ndanë, ajo e telefonoi gruan e çiftit tjetër për t’i treguar se çfarë kishte ndodhur. Shoqja i shprehu mirëkuptim dhe mbështetje, por në fund të bisedës i tha se i vinte keq që nuk do të shiheshin atë fundjavë. Dy gratë kishin krijuar një miqësi të qëndrueshme, por sapo njëra mbeti pa partner, nuk konsiderohej më pjesë e natyrshme e shoqërisë së çiftit.
Kjo histori ilustron diçka që personat e divorcuar ose ata që kanë humbur bashkëshortin mund ta kuptojnë vetëm pasi mbeten vetëm: disa çifte nuk e vërejnë sa lehtë i lënë mënjanë miqtë që nuk janë në një lidhje. Çfarë kuptojnë pasi martesa përfundon Në një artikull të botuar në Journal of Family Theory and Review , Ashley E.
Ermer dhe Jaclyn Elisa Keenoy nga Montclair State University sugjerojnë se njerëzit që sapo kanë mbetur vetëm mund të bëhen shumë më të ndjeshëm ndaj paragjykimeve dhe diskriminimit ndaj personave pa partner. Sipas tyre, personat e martuar shpesh nuk e kuptojnë se edhe vetë mund ta përforcojnë këtë dukuri derisa, pas divorcit ose humbjes së bashkëshortit, të gjenden në të njëjtën pozitë.
Studimet kanë treguar se humbja e bashkëshortit është ndër ngjarjet më të rënda të jetës. Përveç dhimbjes emocionale, personi mund të përballet edhe me ndryshime të mëdha në jetën shoqërore dhe në rrjetin e mbështetjes.
Studiuesit përmendin edhe fenomenin e njohur si “tërheqje në çift”: ndërsa një marrëdhënie bëhet më serioze, partnerët priren të kalojnë gjithnjë e më shumë kohë me njëri-tjetrin dhe më pak me miqtë apo njerëzit e tjerë të rëndësishëm në jetën e tyre. Kur miqtë pa partner mbeten në plan të dytë Çiftet shpesh priren të shoqërohen me çifte të tjera.
Për miqtë që janë vetëm, kjo mund të nënkuptojë një ndryshim të dukshëm: nga darkat dhe aktivitetet e përbashkëta mund të kalojnë në takime më të rralla ose të mos ftohen më fare. Nëse jeta në çift shihet si një lloj “klubi të veçantë”, personat pa partner mund ta ndiejnë veten të përjashtuar, edhe kur miqësitë kanë qenë të afërta prej vitesh.
Por pasojat nuk kufizohen vetëm te ndjenjat e lënduara. Siç theksojnë Ermer dhe Keenoy, margjinalizimi nga miqtë dhe të afërmit mund të nënkuptojë edhe humbje të mbështetjes sociale, duke i detyruar personat që mbeten vetëm ta rindërtojnë rrjetin e tyre shoqëror. Ata që kanë investuar në miqësi, familje, interesa dhe marrëdhënie të ndryshme shoqërore zakonisht përshtaten më lehtë.
Në vend që gjithë jetën ta përqendrojnë te “personi i vetëm”, ata kanë krijuar një rreth më të gjerë njerëzish të rëndësishëm. Divorci dhe vejëria e përfundojnë martesën në mënyra krejt të ndryshme, por në të dyja rastet mbështetja e familjarëve dhe miqve mbetet veçanërisht e rëndësishme.