Vetëbesimi i shprehur është shpesh rezultat i rritjes me prindër që kanë ofruar mbështetje të pakushtëzuar dhe inkurajim të vazhdueshëm. Nga ana tjetër, njerëzit që dyshojnë vazhdimisht në vetvete ndoshta kanë pasur biseda me prindërit e tyre që me kalimin e kohës kanë dëmtuar vetëbesimin e tyre dhe kanë shkaktuar ankth.
Ky lloj edukimi shpesh përfshin fraza specifike që lënë pasoja afatgjata, shkruan YourTango. “Do ta kuptosh kur të rritesh” Prindërit që e përdorin këtë frazë vendosin pritshmëri joreale për fëmijët e tyre, në vend që t’u lënë hapësirë për gabime dhe t’i përfshijnë në biseda rreth temave më komplekse.
Si rezultat, fëmijë të tillë më vonë, si të rritur, presin t’i kenë të gjitha përgjigjet automatikisht, sikur mosha të jetë i vetmi parakusht për të kuptuar botën. Edhe pse disa tema nuk janë të përshtatshme për fëmijët, injorimi i kuriozitetit të tyre pengon aftësinë e tyre për të menduar në mënyrë kritike dhe krijon ankth.
Kur rriten, individë të tillë vazhdimisht vënë në dyshim veprimet e tyre sepse ndiejnë sikur po bëjnë diçka të gabuar. “Thjesht do të prishësh diçka” Kur prindërit i kritikojnë fëmijët e tyre për gabimet që bëjnë, ata jo vetëm që ua dëmtojnë vetëbesimin, por gjithashtu ua privojnë mundësinë për të mësuar dhe për t’u përmirësuar.
Ndonjëherë është e nevojshme të bësh gabime për të mësuar se si të bësh diçka më mirë herën tjetër. Fëmijët që dëgjojnë mesazhe si “do ta prishësh gjithçka” ose “më lër mua ta bëj” bëhen të pasigurt në situata të reja.
Kjo i bën ata të shmangin detyrat që nuk i kuptojnë dhe të refuzojnë të dalin nga zona e tyre e rehatisë, sepse prindërit e tyre gjithmonë kanë supozuar se ata do të bënin gabime. Ata nuk e kuptojnë se të bërit e një gabimi zakonisht nuk do të thotë se kanë bërë diçka të gabuar. “Ta thashë unë?”
Nëse një fëmijë rritet duke u ndjerë vazhdimisht i kritikuar për gabimet e veta, ai zhvillon një frikë të vazhdueshme se mos i zhgënjejë të tjerët. Fëmijë të tillë tërhiqen në siguri në vend që të provojnë gjëra të reja. Ata fillojnë të dyshojnë në vetvete sepse kanë frikë se nuk janë mjaftueshëm të mirë për askënd, kështu që neglizhojnë nevojat dhe interesat e tyre.
Këta janë fëmijët që rriten për t’u bërë të rritur që duan t’u pëlqejnë të tjerëve me çdo kusht, sepse e kanë kaluar rininë e tyre duke dëgjuar “a ta thashë unë”. Ata nuk ndihen rehat duke marrë vendime vetë sepse prindërit e tyre i kritikonin vazhdimisht. Në vitet e tyre më të prekshme, ata mësuan të kërkonin vlerësim dhe miratim nga të tjerët. “Le të shohim se çfarë po bëjnë të tjerët”
Kur fëmijëve u mësohet që në moshë të vogël të krahasojnë veten me të tjerët dhe të ndjekin shumicën, është shumë më e vështirë për ta që më vonë të zhvillojnë qëndrimin dhe aftësitë e tyre të lidershipit. Ata mësohen të vëzhgojnë mjedisin dhe të mbështeten në mendimet e të tjerëve deri në atë masë sa i injorojnë plotësisht idetë e tyre.
Fëmijëve të tillë nuk u është dhënë kurrë mundësia të mendojnë në mënyrë të pavarur dhe t’i çojnë idetë e tyre deri në fund. Prindërit i përdorin fraza të tilla për të nxitur ndjenjat e pasigurisë dhe ankthit, në vend që të ndërtojnë vetëbesim. “Sepse e thashë unë” Pa mundësinë për të menduar vetë dhe për të praktikuar shprehjen e mendimeve të tyre, fëmijët rriten duke qenë autokritikë.
Ata nuk kanë mundësinë të mësojnë se si të zgjidhin konfliktet dhe të kuptojnë arsyet që qëndrojnë pas vendimeve të dikujt. Të rritesh me prindër që imponojnë autoritet me këtë frazë krijon njerëz që mbështeten te të tjerët për të vendosur kufij dhe për të udhëhequr sjelljen e tyre. Si rezultat, ata bëhen kronikisht në ankth.