Ne e duam natyrën, sepse gjelbërimi e kupton diellin dhe shiun. Ajo e njeh gjuhën e stuhisë, kur era i përkul lisat kurse rrënjët kapen fort pas gurit, pa pasur nevojë për fjalë. Dielli në mëngjes e përqafon me dritë, e ajo dritë ndizet në sytë tanë. Na lehtëson frymëmarrjen, sepse ajri që thithim lind mes gjetheve të lisave dhe në buzëqeshjen e gjelbërimit.
Kur është e heshtur, gjelbërim shkelqen duke zbukuru peizazhin para syve tanë, dhe atë brenda nesh. E kur mes lisave nuk arrijmë ta shohim natyrën, aty shohim: një fytyrë të bukurisë, një copëz të gjelbërimit, dhe një trajtë të dashurisë sonë.
Burimi:
Bota Sot