Letra e lexuesit: Dashuria që ma ndaluan E nderuar psikologe, Po ju shkruaj sepse prej vitesh mbaj brenda vetes një dhimbje që nuk po arrij ta tejkaloj. Kur isha 24 vjeç, u dashurova me një vajzë nga një fshat afër vendbanimit tim. Ishte vajza me të cilën e shihja të ardhmen. Kishim plane, ëndrra dhe dëshironim të krijonim familje së bashku. Por prindërit e mi nuk e pranuan lidhjen tonë.
Ata mendonin se ajo nuk ishte e përshtatshme për familjen tonë, kryesisht për shkak të paragjykimeve dhe mendimeve të të afërmve. Më vunë përballë një zgjedhjeje të vështirë: ose familjen, ose vajzën që doja. Në atë kohë nuk pata guxim të kundërshtoja. U përpoqa t’i bindja, por sa më shumë insistoja, aq më të forta bëheshin kundërshtimet e tyre.
Nën presionin e madh familjar, vendosa të ndahem nga ajo. Ishte vendimi më i vështirë i jetës sime. Sot kanë kaluar më shumë se dhjetë vjet. Jam i martuar dhe kam fëmijë, por herë pas here më kujtohet ajo vajzë. Nuk e kam kontaktuar kurrë, por shpesh pyes veten se si do të kishte qenë jeta ime po të kisha luftuar për dashurinë tonë.
Ndihem fajtor ndaj vetes që nuk pata forcë të mbroja atë që doja. Si mund ta pranoj këtë pjesë të së kaluarës dhe të mos jetoj me pendime? Me respekt, Një lexues Përgjigjja e psikologes I nderuar lexues, Historia juaj është më e zakonshme sesa mund të duket. Shumë njerëz janë përballur me zgjedhjen e dhimbshme mes pritshmërive familjare dhe ndjenjave personale.
Kur vendimet merren nën presion të madh emocional dhe social, është e rëndësishme të kuptojmë se ato nuk pasqyrojnë gjithmonë atë që do të kishim zgjedhur në kushte të lira. Nga letra juaj vërehet se dhimbja më e madhe nuk lidhet vetëm me humbjen e vajzës që dashuruat, por edhe me ndjenjën se nuk e mbrojtët veten dhe dëshirën tuaj.
Kjo është arsyeja pse pendimi vazhdon të rikthehet edhe pas shumë vitesh. Megjithatë, duhet të pranoni se vendimi që morët atëherë u ndikua nga mosha, rrethanat dhe raporti që kishit me familjen. Nuk mund ta gjykoni veten e sotme me standardet dhe forcën që keni fituar pas një dekade përvoje jetësore. Një hap i rëndësishëm është të mos idealizoni të kaluarën.
Është e natyrshme të mendoni se gjithçka do të kishte qenë më mirë po të ishit martuar me të, por askush nuk mund ta dijë me siguri se si do të kishte rrjedhur jeta. Ajo që po vajtoni sot mund të jetë më shumë mundësia e humbur sesa vetë personi. Përpiquni të pranoni se ajo histori ishte pjesë e jetës suaj dhe e formimit tuaj si njeri.
Nuk mund ta ndryshoni të kaluarën, por mund të vendosni si do të jetoni me të sot. Në vend që ta shihni atë përvojë si një humbje të përhershme, mund ta konsideroni si një mësim që ju ndihmoi të kuptoni rëndësinë e zgjedhjeve personale dhe të përgjegjësisë ndaj vetes.
Nëse mendimet dhe pendimi vazhdojnë t’ju rëndojnë, biseda me një psikolog mund t’ju ndihmojë të përpunoni emocionet e mbetura dhe të gjeni paqe me vendimet e së kaluarës. Ju uroj qetësi dhe pajtim me veten.