Shpërthimi i Ebolës në Republikën Demokratike të Kongos është tani më vdekjeprurësi në historinë e vendit, me të paktën 2,325 persona të vdekur, sipas të dhënave qeveritare, duke tejkaluar numrin e viktimave nga shpërthimi i viteve 2018-20.
Instituti i shëndetit publik i RDK-së tha se rastet e konfirmuara ishin rritur në 4,945, përfshirë 101 të zbuluara në 24 orët e mëparshme, shkruan The Guardian. Organizata Botërore e Shëndetësisë ka thënë se shpërthimi është në rrugën e duhur për të tejkaluar shpërthimin e Ebolës në Afrikën Perëndimore të viteve 2014-16, si më i madhi në histori.
Shpërthimi i viteve 2014-16 rezultoi në 28,616 raste dhe 11,325 vdekje në Guine, Liberi dhe Sierra Leone, sipas të dhënave të OBSH-së, transmeton Sinjali. Të premten, OKB-ja tha se Ebola “po fiton në Republikën Demokratike të Kongos” dhe tha se epidemia po vriste një person çdo 30 minuta. Gjashtë nga 26 provincat e RDK-së janë prekur , kryesisht ato përgjatë kufirit verilindor të vendit.
Më shumë se 3,400 raste janë regjistruar në provincën Ituri, ku u raportua për herë të parë shpërthimi. Shifrat e fundit të rasteve të konfirmuara të Ebolës në RDK e kanë bërë këtë shpërthim – të 17-tin në historinë e vendit – më të mirin në rritjen e njohur të virusit.
U deshën pothuajse pesë muaj që shpërthimi i Afrikës Perëndimore i viteve 2014-16 të arrinte 1,000 vdekje, krahasuar me më shumë se 2,000 vdekje në më pak se tre muaj në këtë shpërthim. Ende nuk ka vaksina ose trajtime të miratuara për llojin e rrallë Bundibugyo të virusit që është përgjegjës për rritjen aktuale të rasteve.
Megjithatë, 1,000 njerëz në RDK janë shëruar nga infeksioni, me 730 ende në qendra kujdesi shëndetësor ose izolimi. Testet klinike të dy trajtimeve të mundshme për llojin filluan muajin e kaluar në Ituri. Tedros Adhanom Ghebreyesus, drejtori i përgjithshëm i OBSH-së, tha javën e kaluar se dy vaksina të zhvilluara posaçërisht për Bundibugyo tani po testohen te njerëzit.
Thomas Parisch, një specialist i shëndetit publik i dërguar së fundmi në RDK me Médecins Sans Frontières, tha: “Normalisht, ndërsa një shpërthim përparon, raporti i vdekshmërisë duhet të bjerë ndërsa gjurmimi i kontakteve përmirësohet dhe pacientët identifikohen dhe trajtohen më herët.
Në vend të kësaj, ne ende po shohim shumë raste të zbuluara shumë vonë, kur trajtimi ka më pak gjasa të ketë sukses, me shumë të identifikuara vetëm pasi vdesin në komunitet.” Uganda ka raportuar të paktën 20 raste, të gjitha në kryeqytetin Kampala. Rasti i fundit i raportuar atje ishte më 21 qershor dhe nuk është regjistruar asnjë transmetim në komunitet.
Qeveria e shpalli vendin pa Ebola më 28 korrik, pasi pacienti i fundit me Ebola, një shtetas kongolez, u lirua nga spitali më 16 korrik. Në maj, OBSH-ja e shpalli shpërthimin në RDK dhe Ugandë si një emergjencë shëndetësore publike me shqetësim ndërkombëtar . Ajo tha se sekuencimi tregoi se shpërthimi kishte filluar muaj më parë, në shkurt.
Ebola transmetohet te njerëzit nga kafshët e egra dhe më pas përhapet në popullatën njerëzore përmes kontaktit të drejtpërdrejtë me gjakun, sekrecionet, organet ose lëngjet e tjera trupore të personave të infektuar, duke përfshirë trupat e vdekur, dhe me sipërfaqe dhe materiale të kontaminuara si shtrati ose veshjet.
Sipas OBSH-së, simptomat mund të përfshijnë ethe, lodhje, keqtrajtim, dhimbje muskujsh, dhimbje koke dhe dhimbje fyti. Këto pasohen nga të vjella, diarre, dhimbje barku, skuqje dhe simptoma të funksioneve të dëmtuara të veshkave dhe të mëlçisë.
Reagimi ndaj këtij shpërthimi është penguar nga sulmet ndaj institucioneve të kujdesit shëndetësor, shpesh të nxitura nga dezinformimi në lidhje me praktikat e sigurta të varrimit, si dhe nga grevat e disa punonjësve të papaguar të shëndetësisë.
Dekada të tëra trazirash dhe ndërhyrjesh të jashtme në komunitetet e traumatizuara, si dhe infrastruktura e dobët shëndetësore dhe rrugore e kanë komplikuar gjithashtu situatën. Më shumë se 70% e njerëzve vdesin në komunitet dhe jo në qendrat shëndetësore, tha Mohamed Janabi, drejtori rajonal i OBSH-së për Afrikën .
Jean-Paul Malo Lotsima, një zyrtar i shoqërisë civile në zonën Djugu të Iturit, i tha agjencisë së lajmeve AFP: “Njerëzit preferojnë të trajtohen në shtëpi, duke menduar se është një rast helmimi ose ndonjë sëmundjeje tjetër.” Ai shtoi: “Shpesh ndodh që në minutën e fundit, kur familja e kupton se situata po përkeqësohet, pacientët të dërgohen në spital.
Dhe ndonjëherë, ata vdesin gjatë rrugës.” Flavier Ngurima, i cili jeton në Nizi, një nga vatrat e nxehta të shpërthimit në Ituri, tha se vëllai i tij vdiq para se të arrinte në qendrën e trajtimit. “Ne i kishim telefonuar një infermiereje nga familja për ta trajtuar atë në shtëpi sepse pacienti dhe anëtarët e familjes kishin frikë të shkonin në ETC [qendrën e trajtimit]”, tha ai.
“Ata thanë se atje, shumë njerëz vdesin.” Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!