Nga shmangia e vështrimit te kontakti tepër intensiv, disa zakone të pavetëdijshme mund të krijojnë distancë edhe kur qëllimi juaj është krejt tjetër Kontakti me sy mund të duket si një detaj i vogël në komunikim, por mënyra se si e shikojmë dikë mund të tregojë shumë për interesimin, vetëbesimin dhe qëndrimin tonë ndaj tij.
Kontakti i përshtatshëm me sy mund të krijojë përshtypjen e besimit dhe sigurisë, ndërsa shmangia ose vështrimi tepër intensiv mund të përcjellin mesazh krejt tjetër. Lajmi i mirë është se kontakti me sy është një aftësi sociale që mund të përmirësohet. 1.
Shmangia e plotë e kontaktit me sy Për disa njerëz, shikimi i drejtpërdrejtë krijon parehati për shkak të ndrojtjes, emocioneve apo ankthit social. Por bashkëbiseduesi nuk e di gjithmonë arsyen dhe mund ta interpretojë këtë si mungesë interesi, pasiguri apo pasinqeritet. Megjithatë, shmangia e shikimit nuk duhet të merret si provë se dikush po fsheh diçka.
Një sinjal i vetëm i gjuhës së trupit nuk mjafton për të gjykuar qëllimet e një personi. 2. Shikimi tepër i gjatë dhe intensiv Një bisedë natyrale përfshin si kontakt me sy, ashtu edhe ndërprerje të shkurtra të shikimit. Kur vështrimi bëhet i pandërprerë dhe shumë intensiv, personi përballë mund të ndihet nën presion.
Vështrimi i ngulur mund të perceptohet edhe si shenjë zemërimi, kërcënimi apo agresiviteti. Pra, më shumë kontakt me sy nuk do të thotë domosdoshmërisht komunikim më i mirë. 3. Shikimi në ballë, duar apo pjesë të tjera të trupit Personat që ndihen në siklet duke parë drejtpërdrejt në sy mund ta zhvendosin shikimin në ballë, duar ose trup.
Kjo mund të krijojë përshtypjen se nuk po dëgjojmë ose se jemi përqendruar te pamja fizike e personit. Veçanërisht e pakëndshme bëhet kur bashkëbiseduesi vëren se po i shikohet vazhdimisht një pjesë e caktuar e trupit, transmeton Telegrafi. 4.
Shikimi që endet nëpër dhomë Shikimi i vazhdueshëm drejt telefonit, derës, dyshemesë apo objekteve përreth mund të duket si shpërqendrim, nervozizëm apo dëshirë për ta përfunduar bisedën. Ndoshta personi në të vërtetë po dëgjon, por në komunikim rëndësi ka edhe mënyra se si sjellja jonë perceptohet nga tjetri. 5.
Harrojmë dallimet kulturore Kontakti me sy nuk ka të njëjtin kuptim në çdo kulturë. Në shumë shoqëri perëndimore, shikimi i drejtpërdrejtë lidhet me vetëbesimin dhe interesin. Në kultura të tjera, kontakti i zgjatur me sy mund të konsiderohet i pasjellshëm ose sfidues, sidomos ndaj personave më të moshuar apo figurave të autoritetit.
Prandaj, gjuha e trupit duhet gjithmonë të interpretohet në kontekst. 6. Në grup shikojmë vetëm një person Kur në bisedë marrin pjesë disa persona, mund të ndodhë që vëmendjen ta përqendrojmë vetëm te ai që njohim më mirë ose që na bën të ndihemi më rehat. Kjo mund t’i bëjë të tjerët të ndihen të përjashtuar.
Shpërndarja e natyrshme e shikimit mes pjesëmarrësve tregon se të gjithë janë pjesë e bisedës. Sa kontakt me sy është i mjaftueshëm? Shpesh përmendet i ashtuquajturi rregulli 50/70 : rreth 50 për qind kontakt me sy kur flasim dhe 70 për qind kur dëgjojmë. Por kjo nuk është formulë që duhet matur me sekonda.
Thelbi është ekuilibri – të mos vështrojmë pa ndërprerje, por as të mos shmangim vazhdimisht shikimin. Për personat që ndihen në siklet mund të ndihmojë edhe “metoda e trekëndëshit” : shikimi lëviz natyrshëm mes dy syve dhe gojës së bashkëbiseduesit, në vend që të fokusohet vazhdimisht në bebëzat e syve.
Kontakti me sy funksionon më mirë kur shoqërohet me shenja të tjera të natyrshme – pohim me kokë, buzëqeshje dhe kthim të trupit drejt bashkëbiseduesit. Qëllimi nuk është ta shikojmë dikë sa më gjatë në sy, por të krijojmë një ritëm të natyrshëm që përcjell interes, vëmendje dhe respekt pa e bërë tjetrin të ndihet nën presion.