Rrëfimi: 29-vjeçari dhe 35-vjeçari u njohën rastësisht në një udhëtim pune. Ajo që nisi si një bisedë e thjeshtë në barin e hotelit, shpejt u kthye në një afërsi të çuditshme, sikur të dy të njiheshin prej kohësh. Natën e kaluan duke bërë seks.
Të nesërmen, 29-vjeçari u zgjua me një ndjesi të përzier mes konfuzionit dhe tërheqjes. 35-vjeçari ishte larguar herët, duke lënë vetëm një shënim të shkurtër: “Duhet të largohem para se të bëhet vonë.” Fillimisht nuk i kushtoi rëndësi. Por kur u kthye në qytet, filluan telefonatat anonime. Mesazhe pa emër. Foto të vjetra që tregonin 35-vjeçarin në një identitet tjetër, me një emër tjetër.
E vërteta doli pak nga pak: ai nuk ishte ai që kishte thënë se ishte. Ishte i përfshirë në një histori të gjatë mashtrimi identiteti, duke u zhdukur nga njerëz të ndryshëm në qytete të ndryshme. Kur 29-vjeçari më në fund e takoi sërish, 35-vjeçari nuk e mohoi asgjë.
Vetëm tha: “Nëse do ta kishe ditur të vërtetën që në fillim, nuk do të kishe qëndruar as për një minutë.” Dhe aty 29-vjeçari kuptoi se ajo që kishte ndodhur mes tyre nuk kishte qenë problemi më i madh. Problemi i vërtetë ishte se për herë të parë, ai kishte besuar dikë që jetonte me një identitet të ndërtuar mbi gënjeshtra.
Përgjigja e psikolges: Në raste të tilla, ajo që duket si një lidhje intensive e shpejtë shpesh lidhet me projeksionin emocional dhe idealizimin. Individët mund të krijojnë afërsi të fortë jo me personin real, por me imazhin që ndërtojnë për të në një kohë shumë të shkurtër.
Momentet e para të lidhjes shpesh ndikohen nga: emocionet e forta të momentit, jo domosdoshmërisht nga njohja reale; mungesa e kufijve emocionalë, kur besimi jepet shumë shpejt; nevoja për lidhje apo validim, që mund të errësojë gjykimin.
Kur zbulohet një mospërputhje e madhe mes identitetit të personit dhe realitetit, personi tjetër përjeton shpesh tronditje emocionale, humbje besimi dhe konfuzion. Kjo nuk lidhet vetëm me personin tjetër, por edhe me mënyrën si ne e kemi interpretuar situatën.