Fati ndonjëherë, duket se shkruan faqet e veta me një saktësi pothuajse të pashpjegueshme, Franko Barezi ndahet nga jeta në moshën 66 vjeç, dy herë gjashtë. Pothuajse një nënshkrim përfundimtar, një rreth që mbyllet në mënyrën më simbolike të mundshme rreth atij numri që nuk ka qenë kurrë thjesht një fanellë, por një identitet, një filozofi, një mënyrë për të përjetuar futbollin.
Një numër që ka marrë fytyrën, stilin dhe shpirtin e kapitenit të Milanit. Numri 6 përfaqëson ekuilibrin, rendin dhe mbrojtjen. Është numri i atyre që qëndrojnë prapa, por udhëheqin rrugën, i atyre që nuk kërkojnë dritën, por në fund të fundit e pushtojnë atë. Është njeriu që vëzhgon i pari, që parashikon rrezikun, që u jep siguri atyre që janë përpara dhe pas tij.
Dhe kjo është pikërisht ajo që ishte Barezi. Me të, roli i mbrojtësit ndryshoi përgjithmonë, ai e transformoi marshimin në inteligjencë, ndërhyrjet në elegancë, mbrojtjen në një formë arti dhe kurthin e pozicionit të jashtë loje në një armë vdekjeprurëse.
Ai nuk ishte vetëm një lojtar që i pengonte kundërshtarët të shënonin, ai ishte ai që e fillonte lojën, që komandonte ekipin, që diktonte ritmin me një lehtësi unike. Besnikëria dhe përkatësia Por numri 6 i Barezit nuk është vetëm çështje klasi. Mbi të gjitha, është çështje besnikërie dhe përkatësie.
Ai qëndroi te Milani, familja e tij, edhe në kohët më të vështira, kur klubi ra në serie B, duke zgjedhur të ndante dhimbjen përpara se të përjetonte lavdinë, duke e nxjerrë gjithmonë fytyrën përpara. Ai u bë zemra e një ekipi legjendar, kapiteni i aftë ta çonte atë drejt triumfeve të papërsëritshme të një epoke të papërsëritshme.
Dhe me ekipin kombëtar, ai ishte i njëjti: fitues i Kupës së Botës në vitin 1982, megjithëse në imagjinatën kolektive, ai do të mbahet mend gjithmonë për Pasadenën, ku, pas operacionit të meniskut, bëri gjithçka që mundi për të qenë në finalen e Kupës së Botës. Një garë kundër kohës, një betejë kundër shkencës, një ndeshje e luajtur si gjigant, dhe pastaj ajo penallti që shkoi.
Por edhe ai moment i hidhur e bëri legjendën e tij edhe më të madhe. Franko Barezi u përcaktua nga madhështia e tij, eleganca e tij, aftësia e tij për të përfaqësuar një futboll të ndërtuar mbi vlera që sot duken të largëta. Shpirti i një futbolli që nuk ekziston më.
Gjashtëdhjetë e gjashtë vjeç, dyfishi i numrit 6, për të na kujtuar se ikona të caktuara nuk i përkasin vetëm historisë së një ekipi, por i përkasin të gjithëve. Franko Barezi nuk e mbajti thjesht numrin 6, ai e bëri të pavdekshëm.