Rrëfimi i plotë: Kur u martova, besoja se do të ndërtoja një familje të lumtur dhe një jetë të qetë me njeriun që kisha zgjedhur. Por vitet kaluan dhe mes nesh mungonte diçka shumë e rëndësishme. Për 20 vite martesë nuk kemi pasur marrëdhënie intime. Në fillim mendova se ishte një periudhë kalimtare, se gjërat do të ndryshonin me kalimin e kohës.
Por heshtja dhe distanca mes nesh u bënë pjesë e përditshmërisë sonë. Jetonim bashkë, ndanim të njëjtën shtëpi, por shpesh ndihesha sikur ishim dy njerëz të huaj. Kam mbajtur shumë gjëra brenda vetes. Nuk flisja me familjen apo miqtë, sepse më vinte turp dhe kisha frikë nga gjykimi. Pyetja që më shoqëronte gjithmonë ishte: ‘A është normale të jetosh kaq gjatë në një martesë pa afërsi?
Përgjigja e psikolges: Një situatë e tillë mund të ketë shumë arsye. Nuk mund të japim një përgjigje të vetme pa njohur historinë e çiftit. Mund të lidhet me probleme emocionale, mungesë komunikimi, trauma, frikëra, probleme shëndetësore ose vështirësi në lidhjen mes partnerëve. Jo domosdoshmërisht. Çdo marrëdhënie është e ndryshme.
Megjithatë, kur një nevojë e rëndësishme e njërit ose të dy partnerëve mbetet e paplotësuar për vite, kjo mund të krijojë dhimbje, vetmi dhe largim emocional. Shpesh ndikojnë shumë faktorë: fëmijët, presioni shoqëror, frika nga ndarja, varësia ekonomike ose bindja se duhet të durojnë për hir të familjes. Disa njerëz mësohen me këtë realitet dhe e pranojnë si pjesë të jetës së tyre.
Hapi i parë është të mos jetojë me faj apo turp. Është e rëndësishme të kuptojë ndjenjat dhe nevojat e veta, të flasë hapur me partnerin dhe, nëse është e nevojshme, të kërkojë ndihmë profesionale. Pas 20 vitesh heshtje, gruaja thotë se më në fund ka vendosur të flasë për atë që ka mbajtur brenda vetes për shumë kohë.
Rrëfimi i saj tregon se pas çdo martese ekziston një histori e veçantë dhe se problemet e pathëna mund të ndikojnë thellë në jetën emocionale të një personi.