Ka një moment kur një qeveri pushon së qeverisuri dhe fillon të justifikojë veten. Është momenti kur, në vend që të përballet me realitetin, shpall luftë ndaj atyre që e tregojnë atë. Pikërisht këtë po shohim sot në Shqipëri.
Në vend që të pranojë se spitalet vazhdojnë të vuajnë nga mungesa të shumta, se pensionet janë ndër më të ulëtat në Evropë, se mijëra familje mezi përballojnë jetesën, se korrupsioni vazhdon të gërryejë institucionet, se nepotizmi ka zëvendësuar meritokracinë dhe se administrata publike shpesh shfaq paaftësi e mungesë përgjegjshmërie, mazhoranca zgjedh rrugën më të lehtë: sulmon qytetarët që protestojnë dhe denigron çdo zë kritik.
Është paradoksale që fajtorë shpallen protestuesit, ndërsa jo problemet që i nxjerrin ata në rrugë. Kritika etiketohet si armiqësi politike, ndërsa kërkesa për llogaridhënie paraqitet si sulm ndaj shtetit. Kjo nuk është shenjë force, por shenjë pasigurie. Një pushtet që ka besim te puna e tij nuk ka frikë nga kritika; ai e dëgjon atë dhe përpiqet të përmirësohet.
Pas më shumë se një dekade në pushtet, është e vështirë të fajësosh të tjerët për çdo dështim. Kur ke pasur kohën, mjetet dhe kontrollin mbi institucionet, përgjegjësia bie mbi ata që qeverisin. Demokracia nuk funksionon mbi propagandën, por mbi llogaridhënien. Shqetësues nuk është vetëm refuzimi për të pranuar mangësitë. Edhe më shqetësuese është arroganca me të cilën trajtohen qytetarët.
Krijohet përshtypja se pushteti e konsideron veten të pagabueshëm, sikur qëndron mbi ligjin, mbi institucionet dhe madje mbi vetë popullin. Por askush nuk është Zot. Në demokraci, sovrani është qytetari. Historia politike është e mbushur me shembuj të qeverive që ranë jo sepse u kritikuan, por sepse refuzuan të dëgjonin.
Arroganca ka qenë gjithmonë faza e fundit e një pushteti që ka humbur kontaktin me realitetin. Shqiptarët nuk kanë nevojë për etiketime, fyerje apo propagandë. Ata kanë nevojë për spitale që funksionojnë, pensione dinjitoze, paga që përballojnë jetesën, institucione të ndershme dhe një administratë që u shërben qytetarëve, jo partisë. Një qeveri nuk bëhet më e fortë duke heshtur kritikët.
Përkundrazi, ajo bëhet më e dobët sa herë që refuzon të dëgjojë të vërtetën. Sepse kur pushteti sillet sikur është i përjetshëm dhe i pagabueshëm, ai ka filluar tashmë të humbasë cilësinë më të rëndësishme të demokracisë: respektin për qytetarin.