Fjalët e akademik Esat Stavilecit, “Klasa politike e Kosovës duhet të jetë e vëmendshme që të mos rrënojë themele, por të ngrehë kulme. Kemi histori shumë të hidhur që të mos nxjerrim mësim prej saj. Duhet të kuptojmë se pikërisht sot vendosim se ku do të jemi nesër. Kemi hyrë në një fazë të zhvillimit në të cilën nuk guxojmë të gabojmë.
Mirëpo, për këtë, duhet dëshmuar aftësi”, mbeten një mesazh i fuqishëm dhe një thirrje për përgjegjësi historike, politike dhe kombëtare. Shteti nuk është pronë e një individi, e një partie apo e një periudhe të caktuar politike. Shteti është rezultat i përpjekjeve, sakrificave dhe ëndrrave të shumë brezave.
Ky është një amanet që i është besuar brezit të sotëm për ta ruajtur, forcuar dhe për t’ua dorëzuar më të qëndrueshëm brezave që do të vijnë. Kosova ka kaluar nëpër një histori të dhimbshme dhe të vështirë për të arritur lirinë, pavarësinë dhe ndërtimin e institucioneve demokratike. Çdo arritje e saj është ndërtuar mbi sakrificën e njerëzve që kanë besuar në një të ardhme më të mirë.
Për këtë arsye, përgjegjësia e sotme nuk është të dëmtojë themelet e shtetit, por të ndërtojë mbi to një të ardhme më të sigurt dhe më të zhvilluar. Historia është dëshmitarja më e madhe e popujve.
Kjo na mëson se shtetet nuk dobësohen vetëm nga rreziqet e jashtme, por edhe nga mungesa e përgjegjësisë së brendshme, nga ndarjet e thella dhe nga interesat që vendosen mbi të mirën e përgjithshme. Kur politika humb vizionin shtetëror, pasojat i bart e gjithë shoqëria.
Prandaj, Kosova ka nevojë për një politikë që ndërton dhe bashkon, jo për një politikë që konsumon energjitë e vendit në konflikte të pafundme. Institucionet duhet të funksionojnë mbi bazën e dialogut, respektit të ndërsjellë dhe interesit shtetëror.
Qytetari duhet të jetë në qendër të çdo vendimmarrjeje, ndërsa zhvillimi ekonomik, arsimi, sundimi i ligjit dhe integrimi euroatlantik duhet të jenë objektiva të përbashkëta. Sot, më shumë se kurrë, kërkohet lidership me vizion dhe përgjegjësi.
Ndërtimi i një shteti të fortë nuk matet vetëm me ekzistencën e institucioneve, por me cilësinë e tyre, me besimin e qytetarëve dhe me aftësinë për të krijuar një të ardhme më të mirë. Themelet e Kosovës janë krijuar me sakrificë, ndërsa kulmet e saj duhet të ndërtohen me dije, profesionalizëm dhe urtësi politike.
Brezi i sotëm ka detyrimin historik të mos e harxhojë këtë trashëgimi, por ta zhvillojë më tej. Porosia e akademik Esat Stavilecit është një udhërrëfim që duhet të mbetet në ndërgjegjen e çdo vendimmarrësi: të mos rrënojmë themelet mbi të cilat është ndërtuar shteti, por të ngremë kulme të reja të demokracisë, zhvillimit dhe dinjitetit kombëtar.
Në fund, historia do të na gjykojë jo vetëm për atë që kemi trashëguar, por për atë që kemi ndërtuar. Brezat e ardhshëm do të pyesin nëse kemi qenë kujdestarë të denjë të amanetit që na është besuar. Sepse shteti nuk është pronë e së tashmes, shteti është amanet i brezave.