Marrëdhënia mes prindërve dhe fëmijëve të rritur është një nga sfidat më të ndërlikuara të jetës familjare. Me kalimin e viteve, fëmijët krijojnë jetën e tyre, ndërtojnë marrëdhënie, zhvillojnë karrierën dhe fitojnë pavarësi. Ndërsa kjo është një pjesë krejtësisht normale e rritjes, për shumë prindër mund të shoqërohet me ndjenja boshllëku, trishtimi dhe frikë se po humbasin lidhjen me ta.
Një histori e publikuar në The Guardian nxjerr në pah pikërisht këtë dilemë dhe përgjigjja e ekspertëve ofron një këndvështrim që mund t’u vijë në ndihmë shumë prindërve. “Kam frikë se djali im po largohet nga ne” Një nënë rrëfen se djali i saj, tashmë në fund të të njëzetave, mban kontakte të rregullta me prindërit.
Ata flasin çdo javë dhe takohen rreth një herë në muaj, ndërsa ai punon shumë dhe së fundmi ka nisur një lidhje të re që e bën të lumtur. Megjithatë, ajo ndien se me kalimin e viteve ai është bërë më i distancuar. Sipas saj, ndryshimi nisi që kur u largua për universitet, ndërsa tani herë sillet shumë ngrohtë e herë duket emocionalisht i tërhequr.
Nëna pranon se nuk ka dashur kurrë të bëhej prind, për shkak të një fëmijërie të vështirë, por pasi mori vendimin për të pasur një fëmijë, iu përkushtua plotësisht këtij roli. Ajo dhe bashkëshorti thonë se e duan djalin pa kushte, por ndihen të pasigurt për vendin që zënë tashmë në jetën e tij. Disa komente të tij e kanë lënduar.
Ai ka përmendur se mund të jetojë jashtë vendit ose se nuk e imagjinon veten duke jetuar me të ëmën në të ardhmen, edhe pse prindërit nuk ia kanë kërkuar kurrë këtë. Nëna pyet veten nëse është normale që një prind të kërkojë më shumë kontakt me fëmijën e rritur apo nëse pritshmëritë e saj janë thjesht shumë të larta. Çfarë thonë ekspertët?
Kolumnistja dhe autorja Annalisa Barbieri vëren se në letrën e nënës ndihet një trishtim i thellë dhe një ndjenjë humbjeje, emocione që, edhe pa vetëdije, mund të ndikojnë në marrëdhënien me të birin. Sipas saj, fëmijët nuk mund të mbajnë përgjegjësinë për të plotësuar boshllëqet emocionale të prindërve.
Përkundrazi, fakti që djali ka ndërtuar një jetë të pavarur dhe vendos kufij të shëndetshëm është një shenjë se ai është rritur në një mjedis që e ka lejuar të zhvillohet normalisht. Në analizën e saj, Barbieri i referohet edhe psikologut klinik dhe psikoanalistit Dr.
Stephen Blumenthal, i cili shpjegon se prindërit që fillimisht nuk kanë qenë të sigurt për të pasur fëmijë mund të krijojnë më vonë një lidhje tepër intensive me ta, si një mënyrë të pavetëdijshme për të kompensuar ndjenjat e fajit.
Fëmijët nuk janë përgjegjës për lumturinë e prindërve Ekspertët theksojnë se një fëmijë nuk duhet të ndiejë kurrë barrën për të qenë burimi kryesor i lumturisë së prindërve të tij. Sa më shumë që prindërit mbështesin mirëqenien e tyre emocionale te fëmija, aq më shumë ai mund të ndiejë presion.
Për këtë arsye, është e rëndësishme që prindërit të vazhdojnë të ndërtojnë jetën e tyre, marrëdhënien me partnerin, miqësitë, interesat dhe aktivitetet që u sjellin kënaqësi, pa e vendosur gjithë peshën emocionale mbi marrëdhënien me fëmijën.
Autonomia nuk do të thotë mungesë dashurie Sipas Barbieri, një nga dhuratat më të mëdha që një prind mund t’i bëjë fëmijës së tij të rritur është t’i tregojë se është i lirë të jetojë jetën e vet pa u ndier në faj. Kjo nuk nënkupton ftohtësi apo mungesë dashurie. Përkundrazi, është shprehje e një marrëdhënieje të shëndetshme, ku dashuria ekziston pa kontroll dhe pa varësi emocionale.
Ekspertja e mbyll me një këshillë të thjeshtë: sa më shumë që prindërit investojnë në jetën dhe lumturinë e tyre, aq më pak presion ndien fëmija dhe aq më e natyrshme bëhet dëshira e tij për të kaluar kohë me ta. Në fund, lidhjet më të forta janë ato që ndërtohen mbi lirinë, jo mbi detyrimin.