E gjithë pritja e botës, gjithë presioni i Botërorit, e gjithë tensioni i një vendi të mrekullueshëm në një moment të vështirë është mbi shpatullat e një djali. Nëse Spanja arrin në gjysmëfinale, Lamine Yamal do të mbushë nëntëmbëdhjetë vjeç një ditë para se të zbresë në fushë. Në moshën e tij, Messi dhe Ronaldo “Fenomeni” ishin në stol.
Ai ndien mbi vete pritshmërinë e një kombi që shkon në Botëror më i ndarë se kurrë, i ‘plagosur’ nga separatizmat, nga një përplasje politike mes të djathtës dhe të majtës më e ashpër se në kohët e luftës civile. E gjithë kjo rëndon mbi kokën e qetë të Lamine Yamal, të paracaktuarit. Dhe Yamal nuk është mbiemri. Babai i tij, një bojaxhi emigrant nga Maroku, quhet Mounir Nasraoui.
Nëna e tij, kameriere nga Guinea Ekuatoriale, quhet Sheila Ebana. Emri i tij i vërtetë është Lamine Yamal Nasraoui Ebana. Lamine dhe Yamal janë dy bamirës marokenë që para lindjes së tij ndihmuan të atin të mos vdiste nga uria. Në shenjë mirënjohjeje, ai i vendosi emrat e tyre djalit. Jeta e tij nuk ka qenë e lehtë. Prindërit u ndanë kur ai është vetëm tre vjeç.
Ai rritet në një lagje të vështirë të Mataró-s, Rocafonda, në periferi të Barcelonës, dhe e kthen këtë në krenari, duke vizatuar me duar pas çdo goli tre shifrat e fundit, 304 të kodit postar, 08304. Një mesazh për komunitetin e tij të origjinës, sikur të thotë: nuk ju braktis, nuk ju harroj, jam krenar për ju siç jeni ju për mua. Ka luajtur futboll që në moshën katër vjeç.
Filloi të shënojë në akademinë e Barcelonës pikërisht kur pandemia ndaloi gjithçka. Xavi e ftoi të stërvitej me ekipin e parë kur ende nuk kishte kontratë profesioniste. I bekuar nga talenti dhe fati, debuton në Camp Nou në moshën pesëmbëdhjetë vjeç. Në 15 vjeç e 10 muaj është kampion i Spanjës. Në 16 është titullar në Champions, në 17 në kombëtare.
Agjentin e tij e merr Jorge Mendes, i njëjti i Cristiano Ronaldos. Por fati gjithmonë fshihet diku. Në prill dëmtohet në mënyrën më të çuditshme, duke shënuar një penallti kundër Celta Vigo-s. Lëndim në bicepsin femoral të kofshës së majtë: sezoni i mbyllur. I njëjti dëmtim si De Bruyne.
Mjekët e Barcelonës zgjodhën terapi konservative për të, duke shmangur operacionin, por duke e mbajtur jashtë fushave për javë të tëra. Për Botërorin ia doli të rikthehet, por ende nuk është në formën më të mirë. Spanja po vuan. Nuk shënoi ndaj Kepit të Gjelbër. U çlirua me katër gola ndaj Arabisë Saudite, i pari pikërisht nga Yamal.
Por ndaj Uruguait u godit rëndë dhe trajneri Luis de la Fuente e zëvendësoi për ta ruajtur. Sonte, Spanja do të ketë shumë nevojë për të për të zhbllokuar një ndeshje kundër Austrisë, në teori e lehtë, në praktikë plot rreziqe, siç kanë rezultuar 1/16-at për Brazilin dhe Gjermaninë.
Në një moment kur Spanja ka nevojë të qetësohet, me një qeveri të lëkundur dhe një klimë politike të tensionuar, edhe emri i tij bëhet simbol. Një djalë si ai. Të kesh gjithë sytë mbi vete nuk është gjithmonë avantazh. Për Yamal gjithçka bëhet lajm.
Kanë shkruar se i fashon gishtat dhe kyçin si dopim, por është thjesht një rit supersticioz: që kur u lëndua një herë dhe bëri një ndeshje të madhe me fashë, vendosi ta mbajë gjithmonë. “Më pëlqen, më thonë që dukem si Benzema”. Disa gjeste të tjera janë pritur më keq, si festa e ditëlindjes së 18-të, ku thuhet se ftoi disa persona me dwarfizëm për argëtim, gjë që shkaktoi polemika.
Ndërhyri edhe gjyshja e tij, Fatima, me të cilën është shumë i lidhur, një grua që ka ardhur nga Maroku me gomone dhe është rritur në një kamp refugjatësh, tani matriarkja e familjes. Teknikisht e krahasojnë me Messin. Një foto ku Lionel Messi, ambasador i UNICEF-it, i bën banjë kur Yamal ishte foshnjë, sot duket pothuajse profetike. Ai vetë thotë se i pëlqen më shumë Neymar.
Nuk e sheh veten të luajë në 40 vjeç.