Jam Arbëror, Alban më thërrasin, në këto troje Zoti më fali të parë, pa mëshirë mua, të gjithë më vrasin, edhe ti,ti ,më së keqi,ti o shqiptar! Gjuha shqipe, dhuratë e Zotit, bashkon yje, tokë e qiell, e folën zotërat e moteve të motit, tingëllon ëmbël, rrezon si diell.
Plagë shekujësh kam mbi supe, trungu im nuk bie në harresë, Ah,mes furtunash e stuhish grupe-grupe, mbijetova me nder e besë. Mos më ndani në emra e krahina, se një gjak në deje na rrjedh, nga Arbëria Shkup,Tiranë,Çamëri e Prishtina një zemër shqiptare tek sejcili rreh.
Kur bashkohemi kështu,bëhemi mal, s’na lëkund erë,furtunë ,e as stuhia, kur përçahemi humbim shpirtin o shqiptar zbehet ëndrra vajton Shqipëria. Prandaj ngrihu, o vëlla shqiptar, mos e lëndo trungun që të mban, se Arbërori mbetet krenar, kohë,gjuhë e komb me dashni lan.
Jam Arbëror, Alban më thërrasin, në këto troje Zoti më fali të parë, nga mëria armiqët të plasin, Zot mbi zotëra përjetësisht shqiptar! M.Shabani Dedikuar Manifestimit:Gjurmëve të Rrënjëve tona Edicioni IV organizuar nga shoqata Nënë