Ilaçet kundër obezitetit po bëhen gjithnjë e më popullore në krejt botën, ama një studim i ri ka zbuluar se përtej rezultateve të humbjes së peshës, shumica e këtyre ilaçeve nuk sjellin përfitime më të gjera në cilësinë e jetës pas një viti përdorimi, ka raportuar të enjten () Euronews .
Miliona njerëz gjatë vitit të kaluar kanë përdorur ilaçe për humbje peshe, si Ozempic dhe Mounjaro – por një studim i ri sugjeron që përfitimet e stilit të jetesës mund të mos shkojnë përtej shifrave në peshore. I botuar në “The BMJ”, studimi ka analizuar 262 studime klinike me përfshirje të rreth 100 mijë pjesëmarrës dhe 19 medikamente të ndryshme.
Studiuesit kanë zbuluar se humbja më e madhe e peshës shoqërohej vazhdimisht me shkallë më të larta të aktiviteteve të padëshiruara dhe me ndërprerje të trajtimit. “Shumica e agjentëve (përbërësve aktivë) nuk e përmirësojnë cilësinë e jetës në mënyrë domethënëse dhe pak prej tyre ia dalin të sjellin përfitime kardiovaskulare”, kanë shkruar autorët e studimit.
Në studime, pjesëmarrësit kanë plotësuar pyetësorë standardë të cilësisë së jetës lidhur me shëndetin e tyre. Studiuesit krahasuan se sa ndryshuan këto rezultate me ilaçet për humbje peshe kundrejt ndryshimeve të stilit të jetesës, dhe spikatën se në të gjitha trajtimet kryesore nuk kishte përmirësime klinikisht domethënëse në cilësinë e jetës.
Nga të gjitha trajtimet e studiuara në provat klinike, tirzepatidi – përbërësi aktiv në Mounjaro dhe Zepbound – dhe CagriSema – i cili aktualisht nuk është aprovuar për përdorim klinik – ofroi uljet më të mëdha të peshës trupore në mesin e barnave për të rriturit me mbipeshë.
Semaglutidi nënlëkuror – i përdorur në Ozempic dhe Wegovy – aktualisht ka provat më të forta për uljen e vdekshmërisë dhe aktiviteteve të mëdha kardiovaskulare, ka treguar studimi. Megjithatë, si tirzepatidi, njashtu edhe semaglutidi, ishin lidheshin edhe me ulje të dëmshme të masës trupore, peshës totale të trupit pa masën dhjamore.
Masa e lëndës trupore është shoqëruar me rrezik më të lartë të rrëzimeve, frakturave të kockave dhe vdekjes së parakohshme. Autorët e studimit kanë vërejtur re se shumica e provave të analizuara kishin periudha të shkurtra zbatueshmërie dhe se nevojiten më shumë kërkime mbi barnat më të reja për ta kuptuar plotësisht ndikimin e tyre afatgjatë.
Megjithatë hulumtuesit që nuk janë përfshirë në studim paralajmërojnë se gjetjet mbi cilësinë e jetës kërkojnë interpretim veçanërisht të kujdesshëm, pasi mënyra sesi matet mund të ndryshojë shumë. “Cilësia e jetës është e ndërlikuar dhe ndryshon midis individëve.
Ndërsa masat e standardizuara ofrojnë informacion të vlefshëm, ato mund të mos kapin të gjitha aspektet e përvojës së trajtimit që kanë rëndësi për njerëzit që jetojnë me obezitet”, ka spikatur Marie Spreckley nga Universiteti i Kembrixhit.
Trajtimi i obezitetit është më shumë sesa humbja e peshës Obeziteti njihet gjithnjë e më shumë si sëmundje kronike komplekse dhe mbështetja vetëm në humbjen e peshës si masë e suksesit të trajtimit mund të thjeshtojë përfitimet dhe dëmet e tij, duke përforcuar stigmën rreth gjendjes, kanë paralajmëruar autorët.
“Studimi përputhet me atë që ne tashmë e dinim: disa ilaçe çojnë në humbje të konsiderueshme peshe, por humbja e peshës nuk nënkupton automatikisht përmirësim të çdo aspekti të shëndetit”, ka theksuar Jose M. Ordovas nga Universitetin Tufts, por që nuk ishte pjesë e studimit.
“Shkalla tregon një pjesë të historisë, por jo të gjithën”, ka vërejtur ai, duke shtuar se në obezitet, suksesi nuk duhet të matet vetëm në kilogramë, por në shëndet, funksion dhe cilësi të jetës. Përgatiti: Rexhep Maloku – Kallxo.com