Në qiellin e errët me re të njerëzimit, fshihen katastrofa globale që duan të na zhdukin të gjithëve. Ka armë bërthamore në duar kapriçioze si Putini i Rusisë, Kim Jong i Koresë së Veriut dhe forcat islamike në Pakistan dhe ndoshta Garda Revolucionare e Iranit, ndoshta terroristë që më në fund arrijnë të marrin në dorë bombën e madhe. Ka pandemi që asnjë vaksinë nuk mund t’i ndalë.
Ndoshta kërcënimi mjedisor, kolapsi ekonomik, krimi që kërcënon shoqërinë mund të shtohen në listën e vdekjeve të njerëzimit dhe madje edhe megavulkanet e papritura, asteroidet ose kometat janë vrasës të mundshëm të planetit.
Është sikur ky njerëzim ka qëndruar në ekuilibër mbi humnerë për qindra vjet, me një këmbë të varur në vdekjen e zezë dhe më vonë në pandemi, shpërthime gjigante vullkanike, luftëra botërore, krizën e raketave kubane.
Dhe ne ende shikojmë poshtë me tmerr dënimin e kërcënimit bërthamor, pandemive dhe kërcënimit klimatik, sado real të jetë, për të mos harruar mbipopullimin dhe burimet në rënie ku imigracioni masiv me përplasjet fetare dhe kulturore janë pasoja të pashmangshme me gjithçka që vjen me të.
Vetë njeriu, pavarësisht nga prejardhja, duket se po bëhet gjithnjë e më i frustruar, egoist, keqdashës me dhunën dhe krimin e përshpejtuar, të cilat i shohim çdo ditë në lajme.
Në të kaluarën, morali dhe etika ekzistonin nëpërmjet idealeve të ndërtuara në mënyrë fetare, një shtrëngim duarsh ishte i mjaftueshëm për marrëveshje, sot është një grusht dhe vjedhje ose mashtrim ose thjesht një urrejtje dhe keqdashje e papajtueshme. Dhe ekuilibri po dridhet, shoqëritë janë në gjunjë dhe në çdo moment bota mund të çahet, të bjerë në rrënim, por kujt i intereson?
Shqetësimet e përditshme, jeta e përditshme e menjëhershme e jetës sonë mbushin secilin prej nesh. Për ngushëllim dhe shtypje, i drejtojmë sytë nga sportet, një grup që ndjek topin dhe argëtime të tjera. Alkooli, droga, seksi dhe drogat psikotrope na mpijnë. Por prapëseprapë, natën rrimë zgjuar dhe pyesim veten, kur?
Ekspertët thonë se shpresa është zhdukur vërtet, por le të pretendojmë se gjithçka do të shkojë mirë, veçanërisht për hir të fëmijëve. Ambientalistët thonë se nevojiten masa radikale, të tilla si kthimi i njerëzimit në Epokën e Gurit dhe zvogëlimi i madh i popullsisë, por për ta, kafshët dhe natyra janë më të rëndësishme se raca njerëzore.
Realistët cinikë, shpesh politikanë të pasur ose të fuqishëm, presin që toka të marrë fund së shpejti, por që nga hiri një grup të mbijetuarish, domethënë të pasurit nga bunkerët e tyre të sigurisë, do të ngrihen me fillimin e ri të njerëzimit, dhe sa ngushëlluese, qetësuese është kjo? Të vetmit që duket se flenë mirë në këtë natë të fundit të tokës janë të bindurit fetarë.
Në Biblën e tyre është shkruar në detaje se si fundi i tokës do të vijë në mënyrë të pashmangshme dhe të shpejtë, por që një shpëtimtar, një Mesia, do të kthehet për të krijuar një tokë të re ku mbizotërojnë vetëm lumturia dhe mirëqenia.
Ndoshta është po aq mirë të lidhemi dhe thjesht të presim me një buzëqeshje paqësore atë që do të vijë, si dhimbjet e lindjes, një vuajtje e shkurtër dhe e rëndë që pasohet nga lumturia e përjetshme me një tokë dhe qiell të ri pa as më të voglën shenjë të reve të errëta të fatkeqësisë.