Ftesa e kryeministrit Albin Kurti drejtuar partive parlamentare për të diskutuar formimin e institucioneve përbën zhvillimin më pozitiv politik pas zgjedhjeve. Në një demokraci parlamentare, dialogu nuk është koncesion ndaj kundërshtarit, por detyrim ndaj Republikës dhe qytetarëve.
Nga reagimet publike u krijua përshtypja se PDK dhe LDK shfaqën gatishmëri për të mos e mbyllur derën e komunikimit institucional, ndërsa Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës mbajti një qëndrim më refuzues. Kjo është e drejtë politike e secilës parti, por edhe një zgjedhje që qytetarët kanë të drejtë ta vlerësojnë. Paradoksi qëndron pikërisht këtu.
Historia politike e Kosovës ka njohur momente shumë më të vështira, kur partitë kanë bashkëpunuar ose kanë pritur me orë të tëra zhvillime politike me aktorë të ndryshëm, përfshirë edhe periudha kur ndikimi i strukturave të Beogradit mbi Listën Serbe ishte temë e përditshme e debatit publik.
Pikërisht për këtë arsye, refuzimi kategorik i dialogut ndërmjet partive shqiptare sot duket politikisht kontradiktor. Në diskursin publik janë ngritur vazhdimisht edhe pyetje lidhur me kontaktet, deklaratat dhe raportet e politikanëve të ndryshëm me figura të kontestuara në veri të Kosovës.
Këto çështje janë trajtuar në media dhe intervista, por ato mbeten objekt debati publik dhe nuk duhet të paraqiten si fakte të provuara pa vendime përkatëse të institucioneve kompetente. Megjithatë, vetë ekzistenca e këtyre debateve e bën edhe më të rëndësishme që partitë të jenë konsistente në qëndrimet e tyre politike. Qytetarët nuk presin spektakël politik.
Ata presin Kuvend funksional, qeverisje funksionale dhe institucione që marrin vendime. Çdo ditë vonesë ka kosto ekonomike, ligjore dhe ndërkombëtare për Kosovën. Në fund, përgjegjësia politike nuk matet me numrin e deklaratave televizive, por me gatishmërinë për të gjetur zgjidhje. Një parti mund të mbetet në opozitë dhe njëkohësisht të kontribuojë në zhbllokimin institucional.
Refuzimi i dialogut nuk është domosdoshmërisht dëshmi e parimësisë; nganjëherë ai mund të perceptohet si mungesë e vizionit për interesin shtetëror. Republika e Kosovës ka nevojë për institucione, jo për kriza të pafundme. Në fund të fundit, vota e qytetarëve nuk është mandat për bllokim, por mandat për funksionim të shtetit.