Valbona nuk kërkonte një aventurë. Pas 16 vjetësh martesë, kërkonte vetëm dikë që ta pyeste si ishte dhe ta priste përgjigjen. Një bisedë anonime në internet ia dha këtë, derisa një pasdite, në një kafene të Gentit, gjithçka që besonte u përmbys. Rrëfimi Quhem Valbona, jam 43 vjeçe dhe prej 19 vjetësh jetoj në Gent të Belgjikës.
Me bashkëshortin tim, Blerimin, jam e martuar prej 16 vjetësh. Kemi dy fëmijë, punë të rregullta dhe një shtëpi për të cilën ende paguajmë kredi. Nga jashtë, jeta jonë dukej e qetë. Nuk ziheshim shpesh. Nuk kishim probleme të mëdha financiare dhe as ndonjë tradhti për të cilën unë dija. Por me kalimin e viteve, martesa jonë ishte kthyer në një listë detyrash. Kush do t’i merrte fëmijët?
Kush do të blinte ushqimet? A ishte paguar energjia? Kur duhej dërguar vetura në servis? Në mbrëmje uleshim në të njëjtën dhomë, por secili shikonte ekranin e vet. Kur shkonim në shtrat, Blerimi zakonisht kthehej nga ana tjetër dhe flinte. Kishim ende marrëdhënie intime, por rrallë dhe pothuajse gjithmonë njësoj.
Pa biseda, pa pritje, pa atë ndjesinë se dikush po të shikon dhe po të sheh vërtet. Në fillim ia arsyetoja lodhjes. Blerimi punonte shumë. Edhe unë punoja me orar të plotë në administratën e një kompanie transporti. Fëmijët ishin në moshën kur kërkonin kohë, para dhe durim.
Por një mbrëmje, ndërsa po ndërrohesha para pasqyrës, e pyeta: “A të pëlqej ende?” Ai nuk e ngriti kokën nga telefoni. “Çfarë pyetjeje është kjo? Natyrisht që po.” Nuk e tha keq. Por as nuk më shikoi. Ajo përgjigje më dhembi më shumë se një “jo”. Disa javë më vonë gjeta në internet një grup anonim ku shqiptarë që jetonin jashtë vendit flisnin për martesën, vetminë dhe problemet familjare.
Në fillim vetëm lexoja. Pastaj, një natë, shkrova një koment me një emër të rremë: “Si mund të ndihesh e vetmuar kur fle çdo natë pranë të njëjtit njeri?” Të nesërmen mora disa përgjigje, shumica këshilla të zakonshme. Vetëm njëri më shkroi privatisht: “Vetmia në martesë është më e rëndë, sepse askush nuk e sheh.” Përdorte emrin “D.” Nuk kishte fotografi dhe as të dhëna personale.
Më tha vetëm se ishte shqiptar, jetonte në Belgjikë dhe ishte afërsisht në moshën time. Në fillim biseduam për gjëra të përgjithshme. Për jetën larg vendlindjes, për fëmijët që flisnin shqip me theks, për prindërit që po plakeshin larg nesh. Më vonë bisedat u bënë më personale. I tregova se më mungonte të më përqafonin pa ndonjë arsye.
Se më mungonte një puthje në kuzhinë, jo vetëm afërsia e planifikuar në dhomën e gjumit. Se ndonjëherë vishja diçka të bukur dhe prisja gjithë mbrëmjen që Blerimi ta vinte re. “D.” më pyeti kur isha ndier për herë të fundit e dëshiruar. Nuk arrita ta kujtoja. Nuk më dërgonte fotografi dhe nuk përdorte asnjë fjalë vulgare. Pikërisht kjo më mbajti.
Një herë më shkroi se dëshira nis shumë përpara prekjes: te mënyra si dikush të dëgjon dhe si e mban mend një fjali që ia ke thënë disa ditë më parë. Fillova të prisja mesazhet e tij. Kur telefoni ndizej, ndieja diçka që nuk e kisha ndier prej vitesh: një përzierje turpi, frike dhe emocioni. E dija se po kaloja një kufi.
Nuk ishim takuar dhe nuk kishim shkëmbyer fotografi, por po i tregoja një burri tjetër gjëra që nuk ia thosha më bashkëshortit tim. Fshija bisedat dhe e ktheja telefonin me ekranin poshtë kur Blerimi hynte në dhomë. Në të njëjtën kohë, fillova ta shikoja Blerimin me më shumë zemërim. Çdo heshtje e tij më dukej provë se nuk më donte më.
Çdo mesazh i “D.” më bindte se diku ekzistonte një burrë që do të dinte të më kuptonte. Një natë, “D.” më pyeti: “Nëse do të ishim ulur tani përballë njëri-tjetrit, çfarë do të dëshiroje të bëja?” Qëndrova gjatë para ekranit. Pastaj shkrova: “Të mos nxitoje.
Vetëm të më shikoje sikur nuk isha bërë e padukshme.” Ai u përgjigj: “Këtë e meriton çdo grua.” Po atë natë Blerimi u përpoq të më afrohej në shtrat. Për herë të parë isha unë ajo që u kthye nga ana tjetër. “Jam e lodhur”, i thashë. Ai nuk insistoi. Në errësirë, telefoni im ishte nën jastëk. Pas gati tre muajsh, “D.” propozoi të takoheshim. Vetëm për kafe, në një vend publik.
Më tha se nuk do të ndodhte asgjë që unë nuk e dëshiroja. Refuzova. Dy ditë më vonë pranova. Nuk e di çfarë prisja. Ndoshta doja të shihja nëse burri që kisha ndërtuar në mendje ekzistonte vërtet. Ndoshta doja të shkoja deri te kufiri, për t’u bindur se ende mund të ndalesha. Takimin e lamë në një kafene pranë lumit, një të shtunë pasdite.
Blerimit i thashë se do të takoja një kolege nga puna. U vesha tri herë. Në fund zgjodha një fustan të errët që nuk e kisha veshur prej vitesh. Para se të dilja, Blerimi më shikoi. “Të rri bukur”, tha. Ishte pikërisht fjalia që kisha pritur prej tij aq gjatë. Por tashmë po shkoja ta dëgjoja nga dikush tjetër. Mbërrita dhjetë minuta më herët.
U ula pranë dritares dhe porosita ujë, sepse duart më dridheshin shumë për të mbajtur filxhanin e kafesë. “D.” më shkroi: “Jam këtu.” E ngrita kokën drejt hyrjes. Në kafene hyri Blerimi. Në fillim mendova se më kishte ndjekur. M’u ftoh i gjithë trupi. Ai e pa tavolinën time, erdhi drejt meje dhe u ul në karrigen përballë. “Ku është kolegia?”, më pyeti. Nuk munda të përgjigjesha.
Ai vendosi telefonin mbi tavolinë. Në ekran ishte hapur biseda ime me “D.” “Unë jam”, tha. Për disa çaste dëgjoja vetëm zhurmën e lugëve dhe bisedat e njerëzve përreth. “Prej kur e di?”, e pyeta. “Prej mesazhit të katërt.” Më tregoi se në njërën prej bisedave kisha përmendur natën kur na ishte prishur vetura rrugës për në Kosovë dhe kishim fjetur me fëmijët në një motel të vogël në Kroaci.
Ishte një kujtim që e dinim vetëm ne të dy. Kishte dyshuar dhe më kishte bërë disa pyetje për t’u bindur. Pastaj më erdhi në mend diçka që m’i preu fjalët. “Po para se ta dije që isha unë?”, e pyeta. “Pse i shkruaje privatisht një gruaje të panjohur?” Ai uli sytë. Për herë të parë atë pasdite, dukej më i turpëruar se unë. “Sepse edhe unë isha në atë grup për të njëjtën arsye”, tha.
“Prej një viti lexoja çdo natë. Komenti yt ishte i pari që më dukej sikur e kisha shkruar vetë.” Nuk dija çfarë të thosha. Të dy kishim shkuar te të panjohurit për të kërkuar atë që nuk po ia jepnim njëri-tjetrit. “Pse vazhdove atëherë? Pse nuk më the menjëherë?” “Sepse me të panjohurin flisje. Me mua jo.” “Ti më gënjeve.” “Edhe ti më gënjeve.” U ngrita për t’u larguar. Ai nuk më ndaloi.
Vetëm tha: “Valbonë, nuk erdha të të turpëroj. Erdha sepse doja të shihja nëse do të vije.” Kjo fjali më zemëroi më shumë se gjithçka tjetër. “Pra ishte një provë?” “Në fillim po”, pranoi. “Pastaj fillova të lexoja gjëra që duhej t’i kisha dëgjuar shumë më herët. Dhe sa më gjatë vazhdonte, aq më shumë kisha frikë ta tregoja të vërtetën.” I thashë se ajo që kishte bërë ishte manipulim.
Ai nuk e mohoi. As unë nuk munda ta mohoja se kisha qenë e gatshme të takoja një burrë tjetër. U largova nga kafeneja vetëm. Atë natë Blerimi fjeti në dhomën e ndenjjes. Për disa ditë folëm vetëm për fëmijët dhe punët e shtëpisë. Pastaj, një mbrëmje, i kërkova ta hapte përsëri bisedën me “D.” Lexuam mesazhet së bashku. Ishte e dhimbshme.
Në disa vende flisja për të sikur të ishte një njeri i ftohtë që nuk më kishte dashur kurrë. Në të tjera ai, i fshehur pas një emri të rremë, më thoshte gjëra që nuk kishte pasur guxim t’i thoshte si bashkëshort. Për herë të parë pas shumë vitesh, folëm hapur për jetën tonë intime. Jo vetëm për sa shpesh afroheshim, por për mënyrën si secili prej nesh dëshironte të ndihej.
Më tregoi se kishte shtuar peshë dhe ishte ndier i pasigurt me trupin e vet. E shmangte afërsinë, sepse kishte frikë se mos më zhgënjente. Unë heshtjen e tij e kisha lexuar si mungesë dëshire për mua. I tregova se nuk më mungonte vetëm marrëdhënia fizike. Më mungonte të isha grua në sytë e tij, jo vetëm nëna e fëmijëve dhe personi që organizonte shtëpinë. Por biseda nuk e fshiu dyshimin.
Çdo fjalë e bukur që më kishte shkruar “D.” tani më dukej e pasigurt: a e kishte menduar vërtet, apo vetëm po më provonte? Ia thashë këtë hapur. Ai mori telefonin, hapi profilin “D.” para syve të mi dhe e fshiu. “Nga sot, çfarëdo që ke për të thënë, ma thuaj mua”, tha. “Edhe unë do të ta them ty.” Të nesërmen dola edhe unë nga grupi. Nuk u pajtuam menjëherë.
Për disa muaj shkuam në këshillim për çifte. Kishte ditë kur mendoja se ajo që kishim bërë nuk mund të falej. Unë kisha kërkuar afërsi jashtë martesës. Ai kishte hyrë në fshehtësinë time dhe e kishte vazhduar mashtrimin. Por gradualisht mësuam të flisnim pa telefona dhe pa emra të rremë. Një mbrëmje dolëm përsëri në të njëjtën kafene. U ula në të njëjtën tavolinë pranë dritares.
Blerimi erdhi disa minuta më vonë dhe u ul përballë. “Nëse do të ishim dy të panjohur”, më pyeti, “a do të më vije re?” E shikova gjatë. “Po”, i thashë. “Por do të duhej të më shikoje edhe ti.” Ai e zgjati dorën mbi tavolinë, por nuk më preku. Priti derisa unë ta vendosja timen mbi të. Pajtimi ynë nuk filloi në dhomën e gjumit dhe as në mesazhet anonime.
Filloi në çastin kur pushuam së kërkuari njëri-tjetrin te njerëzit që shtireshim se ishim.