Ajo ishte e fejuar, me dasmën pothuajse të caktuar dhe me një jetë të rregullt në Zvicër. Por çdo herë që nisej me fluturimin e fundit nga Cyrihu për në Prishtinë, Teuta linte pas jo vetëm përditshmërinë e saj, por edhe kufijtë që i kishte vënë vetes. Në rreshtin 14 e priste gjithmonë i njëjti burrë — dhe i njëjti sekret.
Dritat e zbehta të aeroportit të Cyrihut reflektoheshin mbi xhamat e mëdhenj, ku shiu i imët i nëntorit linte vija të gjata e të ftohta. Për Teutën, ora nuk ishte thjesht koha e bordimit për fluturimin e fundit drejt Prishtinës. Ishte çasti kur jeta e saj, e programuar me saktësi zvicerane, ndalej për pak orë.
Përtej kontrollit të pasaportave, ajo hiqte petkun e menaxheres financiare dhe të vajzës së urtë që të gjithë e njihnin. Në gishtin e saj, unaza e fejesës peshonte më shumë se zakonisht. Besniku ia kishte vënë në verë, në oborrin e shtëpisë së prindërve të saj në Ferizaj, para gjithë fisit të të dy familjeve.
Ishte djalë i mirë, inxhinier në Winterthur, i kujdesshëm dhe i qetë, që i shkruante çdo mbrëmje në të njëjtën orë, pa harruar asnjëherë. Dasma ishte caktuar për gushtin e ardhshëm. Nëna e saj kishte nisur madje të bënte listat e të ftuarve dhe të fliste për detajet e sallës, sikur gjithçka tashmë të ishte e vulosur. Dhe Arbëri ishte gjithmonë aty.
Qëndronte pranë portës B32, me pallton e errët dhe çantën e laptopit në krah. Punonte si arkitekt mes Baselit dhe Prishtinës, me një qetësi të jashtme që Teuta kishte mësuar se ishte vetëm sipërfaqe. Kur sytë e tyre u kryqëzuan, asnjëri nuk buzëqeshi. Kishin mësuar të mos buzëqeshnin në publik. Nuk i blinin biletat bashkë, por gjithmonë arrinin të uleshin pranë.
Arbëri bënte check-in sapo hapej dhe, ditë më parë, i shkruante shkurt: Rreshti 14. Vendi pranë dritares është i yti. Teuta nuk e kishte pyetur kurrë si i rregullonte këto hollësi. Mjaftonte që vendi i saj të ishte aty, si një ritual i heshtur që përsëritej pa dështim. Sapo avioni u shkëput nga toka dhe u zhyt në errësirën mbi Alpe, sinjali i rripave u fik.
Kabina u mbështoll nga zhurma e njëtrajtshme e motorëve dhe nga një gjysmëerrësirë e ngrohtë. — E lodhur nga java? — pëshpëriti Arbëri. — Më shumë nga rregullat se nga puna. Ai ia pa unazën, pastaj e ktheu shikimin nga dritarja. Nuk tha asgjë. Nuk thoshte kurrë asgjë për të, dhe pikërisht kjo heshtje e lëndonte Teutën më shumë se çdo pyetje. Ajo e kishte palosur pallton mbi gjunjë.
Dora e Arbërit gjeti nën të dorën e saj, ende të ftohtë nga ajri i kondicionuar. Për një çast vetëm e mbajti, si për t’u siguruar se ishte aty. Pastaj gishtat e tij rrëshqitën ngadalë mbi gjurin e saj, përgjatë stofit të lëmuar të fustanit. Teuta mbylli sytë dhe e mbështeti kokën pas sediljes, sikur po flinte.
Dy rreshta më përpara, një burrë i moshuar nga Gjilani po i tregonte fqinjit për shtëpinë që po ndërtonte në fshat. Ajo ia dëgjonte çdo fjalë. Mjaftonte që ai të kthente kokën. Pikërisht ky rrezik ia shpejtonte frymën. Dora e saj u zhvendos mbi kofshën e Arbërit dhe e shtrëngoi pëlhurën e pantallonave të tij, aq fort sa iu zbardhën nyjat e gishtave.
As ajo vetë nuk e dinte nëse po e tërhiqte më pranë apo po përpiqej ta mbante larg. Për një çast, vështrimi iu ndal te unaza. Mendoi të tërhiqej. Mendoi për Besnikun, për nënën, për sallën e rezervuar, për jetën që po e priste si një rrugë e shtruar drejt. Por avioni vazhdonte të çante natën dhe Arbëri ishte aty, aq pranë sa gjithçka tjetër i dukej e largët.
Kur avioni nisi zbritjen mbi dritat e Fushës së Kosovës, ata u ndanë në heshtje. Teuta rregulloi fustanin dhe flokët. Sapo e ndezi telefonin, në ekran e priste mesazhi: A u nise? Më shkruaj kur të arrish. 🤍 Ajo ndaloi për një çast, pastaj shkroi: Po, u nisa. Po dal nga aeroporti. Të shkruaj më vonë. Dhe e futi telefonin në xhep pa pritur përgjigje.
Familjes u kishte thënë se do të vinte me fluturimin e së shtunës në mëngjes. Aterrimi solli ftohtësinë e ajrit të natës dhe ngutjen e daljes nga terminali. Teuta dhe Arbëri ecën larg njëri-tjetrit përmes sallës së mbërritjeve, mes përqafimeve dhe lotëve të familjeve që prisnin mërgimtarët. Një grua e moshuar shtrëngonte në krah një vajzë që mund të kishte qenë Teuta dhjetë vjet më parë.
Teuta uli kokën dhe vazhdoi të ecte. Gjysmë ore më vonë, dera e një apartamenti në lagjen “Marigona” u mbyll me një klik të thatë pas shpinës së tyre. Çelësat ranë mbi tavolinën e korridorit. Për një çast, para se Arbëri ta tërhiqte pranë vetes, Teuta ngriti dorën dhe preku unazën. E rrotulloi lehtë në gisht, si të kërkonte aty një arsye për t’u ndalur. Por arsyeja nuk erdhi.
Arbëri e tërhoqi drejt vetes dhe e mbështeti pas derës. U puthën si njerëz që i kishin numëruar ditët. Palltot ranë përtokë. Duart e Teutës gjetën rrugën nën këmishën e tij, mbi lëkurën e ngrohtë dhe pulsin e shpejtuar. Ai e ngriti lehtë, dhe ajo i mbështolli këmbët rreth tij, sikur të mos donte ta linte më të largohej. Në Cyrih ajo ishte e saktë, e matur, e premtuar.
Këtu, në dhomën e errët ku hynte nga grilat drita portokalli e rrugës, nuk i përkiste askujt tjetër përveç vetes. Poshtë, në xhepin e palltos mbi dysheme, telefoni u ndez. Ekrani ndriçoi për pak sekonda tavanin e korridorit, pastaj u shua. Ajo nuk lëvizi.