Një pauzë e shkurtër mund të mbrojë qetësinë, kufijtë personalë dhe marrëdhëniet me të tjerët Ka pyetje të cilave është më mirë të mos u përgjigjemi menjëherë. Jo për t’iu shmangur bisedës, por sepse fjalët e para shpesh lindin nga emocioni dhe jo nga arsyeja.
Kur jemi të lënduar, të zemëruar, të frikësuar ose nën presion, mund të themi diçka për të cilën pak minuta më vonë do të pendohemi. Ndonjëherë zgjedhja më e mirë është një pauzë e shkurtër. Disa sekonda reflektimi mund të mjaftojnë që emocionet të zbuten dhe përgjigjja të jetë më e menduar.
“A mund të ma premtosh?” Një premtim i dhënë nën presion mund të shndërrohet në një detyrim që, në rrethana më të qeta, ndoshta nuk do ta kishim pranuar. Kjo vlen sidomos për para, punë, udhëtime apo vendime që kërkojnë kohë dhe energji. Nëse përgjigjja nuk është e domosdoshme në atë çast, nuk ka arsye të jepet me nxitim.
Mund t’i shqyrtojmë mundësitë tona dhe të pyesim veten nëse vërtet duam ta japim atë premtim. Është në rregull të thuhet: “Duhet të mendohem pak” ose “Më jep pak kohë”. “Sa fiton?” Paratë janë ndër temat që lehtë mund të kalojnë kufirin e privatësisë. E njëjta gjë vlen për shëndetin, marrëdhëniet, familjen apo planet personale.
Fakti që dikush është i afërt me ne nuk do të thotë se ka të drejtë të dijë çdo hollësi të jetës sonë. Prandaj, ndaj një pyetjeje tepër personale nuk kemi pse të shpikim justifikime. Ndonjëherë mjafton të thuhet: “Këtë do të preferoja ta mbaja për vete”. “Kush ka të drejtë?” Kjo pyetje bëhet veçanërisht e ndërlikuar kur gjendemi mes dy personave në konflikt.
Kur dëgjojmë vetëm njërën palë, mund të na duket se e dimë të gjithë historinë. Por personi tjetër mund ta ketë përjetuar të njëjtën situatë ndryshe. Nëse pozicionohemi menjëherë në njërën anë, mund të përfshihemi pa dashje në një konflikt që nuk është i yni. Kur emocionet janë të forta, është më mirë të presim derisa situata të qetësohet dhe faktet të dallohen nga interpretimet personale.
Nuk kemi pse të bëhemi gjykatës të marrëdhënieve të njerëzve të tjerë. Ndonjëherë mjafton të jemi miq që dinë të dëgjojnë pa marrë menjëherë anë. foto: cavanimages “Çfarë mendon tani për mua?” Në një bisedë të qetë, kjo pyetje mund të hapë rrugën për sinqeritet. Gjatë një konflikti mund të bëhet e rrezikshme.
Kur njerëzit janë të lënduar ose të zemëruar, mund të thonë gjënë më të ashpër që u vjen në mendje, ndërsa fjalët e thëna në afekt mund të mbeten gjatë në kujtesë. Në vend të “Ti je gjithmonë kështu”, është më konstruktive të thuhet: “Më lëndoi ajo që ndodhi”. Kështu nuk sulmohet personaliteti i tjetrit, por flitet për një sjellje konkrete dhe për ndjenjat që ajo ka shkaktuar.
Duhet bërë dallimi mes një pauze të shëndetshme dhe heshtjes ndëshkuese. Disa minuta qetësi mund të ndihmojnë, ndërsa injorimi i qëllimshëm dhe i zgjatur është diçka tjetër. “Dhe çfarë të tha atëherë?” Kureshtja është e natyrshme, sidomos kur një person i afërt na tregon diçka që i ka ndodhur. Por jo çdo informacion që dëgjojmë është edhe i yni për ta shpërndarë.
Nëse dikush na ka besuar diçka personale, kjo nuk do të thotë se informacioni mund t’u përcillet automatikisht të tjerëve. Para se ta ritregojmë një histori, ia vlen ta pyesim veten: “A është kjo historia ime për ta treguar?” Nëse përgjigjja është jo, më e mençura është ta ruajmë për vete. Besimi ndërtohet ngadalë, por mund të humbet vetëm me një fjali.
Ndonjëherë heshtja është përgjigjja më e mirë Mençuria nuk qëndron në faktin që gjithmonë kemi një përgjigje gati. Ndonjëherë ajo qëndron në aftësinë për të ditur kur nuk duhet të përgjigjemi menjëherë.
Disa sekonda heshtjeje mund të na shpëtojnë nga një premtim i padëshiruar, nga një fjalë e rëndë e thënë në zemërim, nga përfshirja në një konflikt që nuk na përket apo nga zbulimi i diçkaje që na është besuar. Herën tjetër kur dikush pret përgjigje menjëherë, mos kini frikë të bëni një pauzë.
Një “Më lër të mendohem” mund të jetë shumë më i mençur se një përgjigje e shpejtë për të cilën më vonë do të pendoheni.