Në hapësirën mediatike bashkëkohore po vërehet një prirje gjithnjë e më e theksuar drejt dominimit të debateve politike në programe televiziv, veçanërisht gjatë orarit të mbrëmjes.
Ky model programor, i përsëritur dhe shpesh i njëtrajtshëm, ka krijuar një situatë ku përmbajtjet edukative, shkencore dhe kulturore janë reduktuar në minimum ose janë zhvendosur në periferi të skemës televizive.
Në vend të një diversifikimi të shëndoshë të përmbajtjes, shumica e televizioneve fokusohen në diskutime politike të përditshme, të cilat shpesh nuk sjellin analiza të thelluara, por ri përsëritje të temave të njëjta me pjesëmarrje të kufizuar ekspertize. Kjo qasje e bën debatin publik më shumë reaktiv sesa reflektiv, duke i dhënë përparësi perceptimit mediatik mbi substancën analitike.
Në aspektin e funksionit shoqëror të medias, kjo situatë përbën një devijim nga roli themelor i saj si instrument informimi dhe edukimi publik. Media nuk duhet të kufizohet vetëm në pasqyrimin e zhvillimeve politike ditore, por duhet të kontribuojë në formimin intelektual të audiencës dhe në ngritjen e kulturës së debatit publik.
Mungesa e programeve edukative dhe kulturore jo vetëm që e varfëron ofertën mediatike, por ndikon edhe në cilësinë e përgjithshme të diskursit shoqëror. Në këtë mënyrë, publiku ekspozohet vazhdimisht ndaj një cikli debatesh politike, pa hapësirë të mjaftueshme për reflektim, dije dhe zhvillim kritik.
Prandaj, lind nevoja për një rishikim serioz të politikave programore televizive, me qëllim rikthimin e balancës ndërmjet informimit politik dhe përmbajtjeve edukative. Vetëm përmes një qasjeje të tillë mund të rikthehet funksioni i plotë i medias si hapësirë publike e dijes, kulturës dhe debatit të mirëfilltë shoqëror.