Leo Messi ka reaguar për herë të parë pas ndarjes nga jeta të babait të tij, Jorge Messi, i cili mbylli sytë përgjithmonë në moshën 68-vjeçare, pasi humbi betejën me sëmundjen e rëndë.
Rrëqethës dhe tejet pikëllues, ylli argjentinas shpreh dhimbjen e madhe mes rreshtave, duke përshkruar të gjithë kronologjinë dhe prapaskenat mes tij dhe të atit, si ai e bindi të merrte pjesë në Kupën e Botës edhe pse “Pleshti” kishte dyshime; pengun që nuk ia solli dot trofeun dhe në fund e falenderon për gjithçka bëri për të dhe familjen Messi.
LETRA: “Babi, ende s’mund ta besoj që ti je larguar nga kjo botë. Unë nuk bie, ose më saktë, nuk dua të ndodh kjo rënie. Është shumë e vështirë për mua ta imagjinoj se nuk do të jem në gjendje të të shoh sërish, nuk do të flasim më sërish. E di që ke vuajtur dhe kjo ishte më e mira, por u largove shumë më shpejt. Kishim ende për të kaluar dhe shijuar kohë së bashku.
Më kërkove aq shumë që të luaja në Botërorin e fundit, dhe pikërisht në ditët para se të fillonte, gjendja jote u përkeqësua shumë. Ishte hera e parë që nuk do të ishe në një turne, por mami më tha se do të përmirësoheshe dhe se do të ishe mjaftueshëm mirë për të udhëtuar. Të thashë se do të arrinim në finale, që ti të mund të udhëtoje e të ishe aty.
Pas çdo ndeshjeje, prisja dhe më mungonte mesazhi yt. Atëherë kuptova se situata ishte vërtet e rëndë. Megjithatë, nuk ndalova së menduari për të shkuar sa më larg të ishte e mundur, për të të dhënë kohë dhe që ti të mund të shihje të paktën një ndeshje. Arritëm në finale dhe ti nuk munde të ishe aty. Doja ta fitoja për ta sjellë Kupën tek ty dhe për të të treguar një tjetër trofe.
Nuk munda; këmbët e mia nuk më bindeshin më. Këtë herë u përpoqa të shkoja përtej asaj që më lejonte trupi, por nuk ia dola. Nuk arrita asnjëherë të ndihesha mirë. Kur u ktheva, ti mendove se e kishim humbur finalen me penallti. Nuk arritëm të flisnim për asgjë nga ato që kishin ndodhur. Nuk munde të shijoje asgjë.
Nuk u bëmë kampionë, por ti nuk e ke idenë se sa shumë e shijuam çdo ndeshje. Edhe një herë, kishe të drejtë: duhej të isha aty dhe të luaja. Nuk e di çfarë do të bëj pa ty, nuk e di si do të vazhdoj. Unë vetëm futboll kam luajtur dhe tani kam shumë dyshime nëse do të vazhdoj ta bëj edhe për shumë gjatë. Ti ishe pranë meje që nga fillimi; kishim mbetur kaq pak deri në fund.
Pse nuk munde të qëndroje edhe pak më gjatë, që ta përfundonim bashkë? Do të më mungosh shumë, por do të jesh gjithmonë i pranishëm në jetën time. Pusho në paqe dhe kujdesu për ne nga lart, ashtu siç bëre këtu poshtë. Faleminderit për gjithçka. Të dua, Babi.