Disa lidhje duken si rastësi, disa si përsëritje e një modeli të vjetër, por ndonjëherë përgjigjja fshihet shumë më thellë sesa mendojmë Lidhjet e dashurisë mund të jenë një përzierje e çuditshme emocionesh, pritjesh dhe keqkuptimesh. Ndonjëherë pyesim veten pse gjithçka duket kaq e ndërlikuar, ose pse disa marrëdhënie thjesht nuk funksionojnë, pavarësisht përpjekjeve tona.
Sigmund Frojdi, babai i psikanalizës, ka lënë pas shumë mendime interesante për ndërlikimin e marrëdhënieve midis burrit dhe gruas. Edhe pse idetë e tij i përkasin një kohe tjetër, shumë prej vëzhgimeve që i atribuohen atij vazhdojnë të tingëllojnë aktuale edhe në marrëdhëniet moderne. Ja disa prej tyre. “Nuk e zgjedhim rastësisht njëri-tjetrin…
Takohen vetëm ata që tashmë ekzistojnë në nënvetëdijen tonë.” Tërheqja jonë ndaj njerëzve të tjerë shpesh duket misterioze, por sipas Frojdit, ajo nuk është e rastësishme. Në mënyrë të natyrshme na tërheqin disa tipa njerëzish, qoftë sepse na duken të njohur, qoftë sepse pasqyrojnë cilësi që i vlerësojmë në mënyrë të pavetëdijshme.
Megjithatë, kjo do të thotë edhe se mund të biem në përsëritjen e të njëjtave modele, duke u dashuruar me njerëz të ngjashëm, edhe kur ata nuk janë të mirë për ne. Për t’u çliruar nga kjo, duhet të kuptojmë se çfarë tërheqim në mënyrë të pavetëdijshme në jetën tonë dhe pse.
“Asgjë në jetë nuk kushton aq shtrenjtë sa sëmundja dhe marrëzia.” Frojdi besonte se dashuria, e vetme, nuk mjafton për ta mbajtur gjallë një marrëdhënie. Për të përballuar ndërlikimet e jetës së përbashkët, duhen durim, mirëkuptim dhe mençuri. Marrëdhëniet që ndërtohen mbi iluzione ose mbi shpërfilljen e realitetit janë të destinuara të dështojnë.
Për këtë arsye, është e nevojshme t’i shohim gjërat qartë dhe të jemi realistë për atë që kërkohet që dashuria të zgjasë, transmeton Telegrafi. “Ai që do shumë gra, i njeh gratë; ai që do një grua, e njeh dashurinë.” Edhe pse disa njerëz gjatë jetës mund të kenë shumë marrëdhënie, vetëm ata që i përkushtohen vërtet një personi arrijnë ta kuptojnë thellësinë e dashurisë.
Dashuria e vërtetë nuk qëndron te emocionet kalimtare, por te lidhja e qëndrueshme me një njeri. “Natyra njerëzore është e tillë që më së shumti e çmon dhe e dëshiron atë që nuk mund ta arrijë.” Kështu jemi ndërtuar shpesh si njerëz: na tërheq ajo që duket e paarritshme, sepse besojmë se ajo që është jashtë mundësive tona është disi më e vlefshme ose më e mirë.
Ky mënyrë të menduari mund të jetë e rrezikshme, sepse na bën të humbasim mirënjohjen për atë që tashmë kemi në jetë. Vëzhgimi i Frojdit na nxit të pyesim veten nëse pakënaqësia jonë është vërtet e arsyeshme, apo nëse është vetëm pasojë e tërheqjes ndaj asaj që nuk mund ta kemi.
“Para se ta diagnostikoni veten me depresion dhe vetëbesim të ulët, sigurohuni që ndoshta nuk jeni të rrethuar nga budallenj.” Shpesh e fajësojmë veten për pakënaqësinë në jetën private dhe pyesim se çfarë po bëjmë gabim. Frojdi, megjithatë, na kujton se problemi nuk është gjithmonë vetëm brenda nesh, por ndonjëherë edhe te njerëzit me të cilët jemi të rrethuar.
Ndonjëherë është e nevojshme ta ulim zhurmën e jashtme, në mënyrë që të dallojmë më qartë çfarë vjen nga ne dhe çfarë vjen nga mjedisi përreth.