Mikel Oyarzabal është gjithçka që Cristiano Ronaldo nuk është në këtë fazë të karrierës: i heshtur, modest, i përqendruar te ekipi dhe gjithmonë i gatshëm të bëjë punën e pistë për skuadrën. Por pikërisht ky profil mund ta vendosë atë në qendër të vëmendjes në përballjen e madhe të Kupës së Botës mes Spanjës dhe Portugalisë.
Oyarzabal ishte një nga pesë lojtarët e Real Sociedadit në skuadrën e Spanjës për Euro 2024. Asnjë klub tjetër nuk kishte më shumë përfaqësues. Por as ai dhe as bashkëlojtarët e tij baskë nuk bënë shumë zhurmë për rolin e tyre në suksesin e Spanjës në Gjermani. “Kështu jemi ne”, kishte thënë Oyarzabal për “The Guardian”.
“Nuk na pëlqen të jemi në qendër të vëmendjes.” Megjithatë, për të po bëhet gjithnjë e më e vështirë të qëndrojë jashtë reflektorëve. Përballja e së hënës mes Spanjës dhe Portugalisë në Dallas, në fazën e 1/8 së finales së Kupës së Botës, natyrshëm po promovohet si dueli Lamine Yamal kundër Cristiano Ronaldos. Dhe kjo është plotësisht e kuptueshme.
Në njërën anë është adoleshenti i frikshëm, me magji në këmbë, që po synon ta forcojë statusin e tij si një nga lojtarët më të mirë në botë. Në anën tjetër është një prej më të mëdhenjve të të gjitha kohërave, që po shijon “vallëzimin e fundit” në skenën më të madhe të futbollit.
Por për ata që e kanë nënvlerësuar për shumë kohë Oyarzabalin, tashmë është e qartë se heroi i heshtur i Spanjës mund të jetë lojtari që vendos ndeshjen në Arlington. Në fakt, sulmuesi 29-vjeçar duket pikërisht si tipi i lojtarit që Portugalia do të donte ta kishte në krye të sulmit në vend të Ronaldos: një lider i qetë, i përulur dhe që e vendos gjithmonë ekipin para vetes.
I pazakonti në garën për Këpucën e Artë Në një Botëror të ndriçuar nga superyje, Oyarzabal duket si emri më i papritur në garën për golashënuesin më të mirë të turneut. Të gjithë prisnin që Kylian Mbappe, Lionel Messi, Erling Haaland, Harry Kane dhe Ousmane Dembele të luftonin për Këpucën e Artë.
Por pothuajse askush nuk e kishte futur Oyarzabalin në këtë diskutim, gjë që, nëse shihen shifrat, është pak e çuditshme. Në fund të fundit, ishte pikërisht Oyarzabal ai që shënoi golin e fitores për Spanjën në finalen e Euro 2024.
Ai shënoi gjithashtu në pesë ndeshje kualifikuese të Spanjës për Kupën e Botës, ndërsa në të vetmen ndeshje ku nuk gjeti rrjetën, kundër Turqisë, regjistroi tri asistime. Legjenda e qetë Me golin e shënuar në miqësoren e fundit të Spanjës para Botërorit kundër Perusë, Oyarzabal e çoi bilancin në 12 gola në 11 paraqitjet e fundit me kombëtaren.
Ai vinte gjithashtu nga sezoni më produktiv i karrierës së tij në La Liga, me 15 gola në 34 ndeshje, ndërsa ruajti edhe një statistikë të jashtëzakonshme: kishte shënuar në çdo finale ku kishte luajtur, përfshirë edhe triumfin e Real Sociedadit ndaj Atletico Madridit në Copa del Rey.
Me këto shifra kaq mbresëlënëse, pyetja është e thjeshtë: si arriti Oyarzabal të vinte në Amerikën e Veriut pothuajse pa zhurmë? Ndoshta kjo ishte e pashmangshme. Sepse legjenda e qetë e Baskisë duket se është mjeshtër për të fluturuar nën radar. Si i shpëtoi Guehit Mjafton të kujtohet goli i tij fitues në Euro 2024.
Kur Oyarzabal ia pason topin me të parën Marc Cucurellas, Marc Guehi ndodhet pikërisht pranë tij. Megjithatë, është sikur nuk e sheh fare. Në vend që ta mbajë afër sulmuesin spanjoll, Guehi shikon rreth e rrotull për ndonjë rrezik tjetër. Por në atë moment është tashmë vonë. Oyarzabal i ka ikur nga shpinë dhe e devijon krosimin e ulët të Cucurellas përtej Jordan Pickfordit.
“Njeriu i padukshëm” Oyarzabal e bëri të njëjtën gjë edhe në fitoren 3-0 të Spanjës ndaj Austrisë në 1/8 e finales. Kur topi shkoi te Cucurella në krahun e majtë, në zonë ndodheshin gjashtë lojtarë austriakë dhe tre spanjollë. Alex Baena dhe Dani Olmo ishin të mbuluar nga afër, por Oyarzabal jo, edhe pse qëndronte në mes të zonës.
Në fund, ai e dërgoi topin në rrjetë me një qetësi pothuajse të pabesueshme, për ta hapur rezultatin. Aftësia e tij për të mbetur i pazbuluar u pa edhe më qartë te goli i dytë. Edhe pse Austria po shtynte përpara në minutat e fundit, linja e saj mbrojtëse ishte e vendosur plotësisht.
Megjithatë, askush nuk e vuri re “njeriun e padukshëm” të Spanjës, para se ai të finalizonte me gjakftohtësi një tjetër krosim të Cucurellas. Ky ishte goli i tij i 17-të në 16 ndeshjet e fundit si titullar për kombëtaren. Rreziku i Ronaldos po zbehet Natyrisht, duhet pranuar se Ronaldo rrallë përfiton nga një mungesë e tillë vëmendjeje.
Lëvizjet e fytyrës më të famshme të futbollit dhe një prej finalizuesve më të mëdhenj në histori pothuajse kurrë nuk kalojnë pa u vënë re. Për këtë arsye, merita duhet t’i njihet Ronaldos për mënyrën se si ende arrin të krijojë hapësira për vete në këtë Botëror, sidomos duke pasur parasysh se tashmë është 41 vjeç.
Ai ishte shumë pranë një goli të bukur në fitoren e Portugalisë ndaj Kroacisë në raundin e 1/16-tës, por iu anulua për një pozicion jashtë loje minimal. Megjithatë, nuk mund të shmanget fakti se Ronaldo nuk përbën më të njëjtin rrezik ndaj kundërshtarëve cilësorë.
Ai shënoi golin e parë në fazën eliminatore të Kupës së Botës nga pika e bardhë në Toronto, por paraqitja e tij nuk ishte aspak bindëse. Madje, këtë herë edhe Roberto Martinez e pranoi në mënyrë indirekte, duke e zëvendësuar golashënuesin më të mirë në historinë e futbollit ndërkombëtar rreth 10 minuta para fundit.
Për më tepër, Portugalia arriti të kalojë në 1/8 e finales falë lojtarit që shpesh është përdorur shumë pak, Goncalo Ramos. Ai shënoi me kokë golin e fitores në minutën e 94-t, pasi iu besua përgjegjësia për ta udhëhequr sulmin pas zëvendësimit të Ronaldos, i cili kishte prekur topin vetëm një herë në zonë.
Duke qenë se Ronaldo nuk ndikon më shumë në lojë jashtë zonës, është e vështirë të mos vihet në dyshim vlera e kontributit të tij për Portugalinë nëse ai nuk arrin të bëjë dallimin as brenda zonës. Sidomos tani që përballë do të ketë një Spanjë që ende nuk ka pësuar gol në këtë Botëror.
Futbollist i kompletuar Një nga arsyet kryesore pse Spanja ka mbajtur portën të paprekur është gatishmëria e gjithë skuadrës për të punuar fort në rikuperimin e topit sa herë që e humb. Siç e kishte theksuar vetë Oyarzabal, puna kolektive ka qenë thelbësore në serinë prej 34 ndeshjesh pa humbje të Spanjës.
“Luis de la Fuente ia ka theksuar grupit: puno për shokun e skuadrës, jo për përfitimin tënd personal. Këto janë vlerat që trajneri përfaqëson”, kishte thënë ai. Dhe pikërisht Oyarzabal është ndoshta lojtari që e mishëron më mirë këtë filozofi në fushë.
De la Fuente e përshkruan sulmuesin e tij të parë si “një futbollist të kompletuar” dhe është i lumtur që një karakter kaq “me këmbë në tokë” më në fund po merr “vlerësimin që meriton”. Jo se Oyarzabal e kërkon shumë këtë vëmendje. Ai është një lloj “anti-Ronaldoje”: i fokusuar vetëm te puna e tij dhe te ndihma për skuadrën.
Ai madje këmbëngul se nuk i intereson nëse nuk shënon më asnjë gol tjetër në këtë Kupë të Botës, për sa kohë Spanja fiton. “Ajo që ka rëndësi është që familja ime është këtu”, tha ai pas dopietës ndaj Austrisë, që ia çoi bilancin në katër gola në turne.
“Dhe gjëja më e rëndësishme është objektivi ynë i përbashkët.” Në këtë kuptim, Oyarzabal nuk mund të ishte më ndryshe nga Ronaldo, si lojtar dhe si personalitet. Por kjo nuk e bën aspak më pak të rrezikshëm si fitues të mundshëm të ndeshjes në Dallas. Përkundrazi, pikërisht kjo mund të jetë arsyeja pse ai përfundon duke ia marrë vëmendjen një prej superyjeve më të mëdhenj të futbollit.