Letra e lexueses: Përshëndetje, Jam një grua 38-vjeçare dhe prej shumë vitesh jam në një martesë të qetë. Kam një familje, fëmijë dhe një jetë që nga jashtë duket e rregulluar. Megjithatë, brenda meje ka mbetur një kapitull i pambyllur. Para më shumë se 10 vitesh kam pasur një lidhje të veçantë me një person që më bëri të ndihesha e dëshiruar dhe e vlerësuar si grua.
Nuk u ndamë për shkak të mungesës së ndjenjave, por sepse rrethanat e jetës na çuan në drejtime të ndryshme. Kohët e fundit ai u shfaq sërish në jetën time. Një mesazh i thjeshtë prej tij më trazoi më shumë sesa e prisja. Fillova të kujtoj emocionet, bisedat tona të gjata dhe mënyrën se si më bënte të ndihesha.
Nuk kemi kaluar asnjë kufi, por e ndiej se diçka brenda meje është zgjuar përsëri. Ndihem në faj ndaj familjes sime, por njëkohësisht pyes veten nëse kam harruar të kujdesem për veten dhe për nevojat e mia emocionale. Nuk dua të shkatërroj atë që kam ndërtuar, por as nuk dua të jetoj duke mohuar atë që ndiej. Si duhet të veproj?
A është kjo vetëm nostalgji apo një shenjë se diçka më mungon në jetën time? Përgjigjja e psikologes: E dashur lexuese, Ajo që po përjeton është më e zakonshme nga sa mendojmë. Kur një person nga e kaluara rikthehet, shpesh nuk rikthehet vetëm ai person, por edhe kujtimet, emocionet dhe versioni ynë i asaj kohe.
Është e rëndësishme të mos e ngatërrosh emocionin e rikthimit me një vendim për të ndryshuar jetën. Ndonjëherë ajo që na mungon nuk është domosdoshmërisht një person tjetër, por ndjenja e vëmendjes, afërsisë dhe vlerësimit. Pyete veten sinqerisht: Çfarë po kërkoj tek ai që nuk po e gjej në marrëdhënien time aktuale?
A është mungesë komunikimi, afërsie emocionale apo thjesht dëshira për t’u ndier sërish e re dhe e dëshiruar? Para se të marrësh ndonjë vendim, përpiqu të kuptosh nevojat e tua dhe të punosh për marrëdhënien që ke ndërtuar. Një ndjenjë e fortë nuk është gjithmonë një udhërrëfyes për veprim; ndonjëherë është një sinjal që duhet të dëgjosh më shumë veten.
Mos e gjyko veten për emocionet që ke. Njerëzit mund të ndiejnë shumë gjëra, por pjekuria qëndron në mënyrën se si zgjedhim të veprojmë.