Nga: Peter Gabriel (1977) Përktheu: Agron Shala Kur bie nata Sinjalet përforcohen në radio Të gjitha gjërat e çuditshme Vijnë e ikin si paralajmërime të hershme Ylli i detit i ngecur në breg s’ka ku të fshihet Ende pret baticën e madhe të Pashkëve Drejtimi nuk ka kuptim Madje nuk mund të zgjedhim një anë Mora shtegun e vjetër Shpatin e zbrazët përtej ujërave Mbi shkëmbinjtë e lartë Bijtë dhe bijat po plakeshin Bota e molisur e nëntokës po triumfonte Valët e çelikut hidhnin metal drejt qiellit Dhe ndërsa gozhda u ngul në re Shiu ishte i ngrohtë dhe turmën e bëri qull Zot po vjen përmbytja Do t’i themi lamtumirë mishit dhe gjakut Nëse detet heshtin sërish në mbettë kush i gjallë Do të jenë ata që për mbijetesë hoqën dorë nga ishulli i tyre Pini ëndërrimtarë – po shteroni Kur përmbytja thërret Nuk ke shtëpi nuk ke mure Në përplasjen e bubullimës Je një mijë mendje brenda një vetëtime Mos ki frikë të qash për atë që sheh Aktorët janë larguar jemi vetëm ti dhe unë Dhe nëse thyhemi para agimit Ata do ta shfrytëzojnë atë që ishim dikur Zot po vjen përmbytja Do t’i themi lamtumirë mishit dhe gjakut Nëse detet heshtin sërish në mbettë kush i gjallë Do të jenë ata që për mbijetesë hoqën dorë nga ishulli i tyre Pini ëndërrimtarë – po shteroni –