40 vjet pas ndeshjes historike Argjentinë–Angli në Botërorin e vitit 1986, golat e Diego Armando Maradonës vazhdojnë të prekin thellë veteranët argjentinas të Luftës së Malvinave, të cilët e kujtojnë atë fitore si një çlirim emocional që nuk harrohet kurrë, ka shkruar media argjentinase “Canal 26”.
“Goli i Maradonës ndaj Anglisë që bëri të qanin veteranët e Luftës së Malvinave: historia pas një emocioni të përjetshëm! Futbolli rikthen sërish përballë dy histori që nuk janë ndarë kurrë plotësisht. Argjentina do të luajë përsëri kundër Anglisë në gjysmëfinalen e Kupës së Botës 2026, një ndeshje që shihet si shumë më tepër sesa një duel sportiv.
Ajo përfaqëson një kapitull të ri të një rivaliteti të mbushur me lavdi sportive, kujtesë kolektive dhe plagën historike të Luftës së Malvinave, e cila vazhdon të jetojë në zemrat e argjentinasve. Takimi do të zhvillohet më 15 korrik në stadiumin ‘Mercedes-Benz’ në Atlanta, pasi Argjentina eliminoi Zvicrën, ndërsa Anglia kaloi Norvegjinë.
Sa herë që Argjentina dhe Anglia përballen në fushë, kujtimet rikthehen te 22 qershori 1986, kur Diego Maradona shkroi një nga faqet më të mëdha në historinë e Kampionateve Botërore. Në stadiumin “Azteca” të Meksikës, Argjentina fitoi 2:1 në çerekfinale falë dy golave legjendarë: “Dora e Zotit” dhe “Goli i Shekullit”.
Megjithatë, ajo ndeshje nuk mbeti në histori vetëm për magjinë e Maradonës. Ajo u zhvillua vetëm katër vjet pas Luftës së Malvinave, konflikt që mori jetën e 649 ushtarëve argjentinas dhe la pas një shoqëri të plagosur nga dhimbja, humbja dhe heshtja që përjetuan mijëra veteranë”, ka shkruar media argjentinase.
“Goli i dytë i Maradonës ndaj Anglisë nuk ishte thjesht një aksion futbollistik. Ai nisi nga gjysma e fushës së Argjentinës, kaloi disa kundërshtarë dhe përfundoi me finalizimin përballë portierit Peter Shilton.
Me kalimin e viteve, ai gol u shpall një nga veprat më të mëdha artistike në historinë e futbollit dhe mbeti përgjithmonë i lidhur me komentimin legjendar të Víctor Hugo Morales dhe thirrjen e famshme: “Barrilete cósmico!” Për miliona argjentinas, ai gol kishte një domethënie të veçantë emocionale.
Nuk e shëroi plagën e luftës, nuk e fshiu dhimbjen dhe nuk zëvendësoi kujtimin e të rënëve, por u bë një formë çlirimi shpirtëror për një popull që ende përpiqej të përpunonte tragjedinë e Malvinave. Dëshmitë e veteranëve tregojnë se ajo fitore u përjetua me gëzim, kujtime dhe maturi.
Ish-ushtari i Malvinave, ish-futbollisti dhe trajneri Omar De Felippe, kujtoi vite më vonë se “ajo ndeshje ishte një dhuratë” dhe se golat e Maradonës ishin “diçka e jashtëzakonshme”. Megjithatë, ai theksoi se nuk e konsideronte armik askënd vetëm pse kishte lindur në Angli. Ai shtoi gjithashtu: “Nuk mund të krahasohet futbolli me atë që kemi përjetuar në luftë.
Lufta dhe futbolli janë dy gjëra krejtësisht të ndryshme.” Kjo frazë përmbledh mendimin e shumë veteranëve: emocioni ekzistoi, por jo si festë e luftës, por si një gëzim sportiv në mes të një plage kombëtare ende të hapur. Një tjetër veteran, Luis Escobedo, u shpreh: “Për mua ishte një ndeshje futbolli. U gëzova për Argjentinën time dhe për Diegon, por lufta nuk ka lidhje me futbollin.”
Ndërsa Toshiro Yamauchi pranoi se u prek deri në lot: “Sa bukur ishte kur i mundëm anglezët. Goli i Diegos më emocionoi deri në lot.” Pas dy golave të Maradonës, Anglia ngushtoi rezultatin me një gol me kokë të Gary Lineker në minutën e 81-të. Ajo goditje ndryshoi atmosferën e ndeshjes: ajo që dukej një fitore e sigurt u kthye në një fund plot tension.
Argjentina rezistoi dhe fitoi 2:1, ndërsa minutat e fundit mbetën në kujtesë si një përzierje ankthi sportiv dhe peshe simbolike. Për ata që kishin përjetuar Luftën e Malvinave, goli i Anglisë nuk ishte thjesht një gol kundërshtari, por rikthimi i një ndjenje të njohur ankthi. Prandaj, kur arbitri dha fishkëllimën përfundimtare, festa ishte aq e madhe.
Nuk ishte hakmarrje ushtarake, por një lehtësim emocional i një populli të tërë. Meksika ’86, flamujt dhe një rivalitet që kishte nisur në vitin 1966 Rivaliteti futbollistik mes Argjentinës dhe Anglisë nuk lindi në vitin 1986.
Ai kishte nisur që në Kupën e Botës 1966, kur të dyja kombëtaret u përballën në Wembley në një ndeshje të mbushur me polemika, ku u përjashtua Antonio Rattín dhe trajneri anglez Alf Ramsey përdori një deklaratë që zemëroi futbollin argjentinas. Njëzet vjet më vonë, në Meksikë, konteksti ishte shumë më i ndjeshëm.
Flamujt, këngët dhe prania e tifozëve të të dyja vendeve krijuan një atmosferë që shkonte përtej futbollit. Stadiumi “Azteca” u bë skena e një ndeshjeje monumentale, ku identiteti kombëtar, kujtesa historike dhe krenaria ishin pjesë e lojës që para fishkëllimës së parë.
Dyzet vjet pas asaj pasditeje të paharrueshme, Argjentina dhe Anglia do të përballen sërish në një fazë vendimtare të Kupës së Botës 2026. Këtë herë nuk do të jenë më Diego Maradona dhe Carlos Bilardo në qendër të skenës, por kujtimi i asaj ndeshjeje legjendare vazhdon të jetojë si një nga momentet më të mëdha në historinë e futbollit botëror ”, ka shkruar media argjentinase.