Ata kishin tre vjet të martuar dhe gjithçka funksiononte me përpikëri: puna, kësti i banesës, drekat e së dielës te familja. Por në shtrat, zjarri ishte shndërruar në një rutinë të qetë e të parashikueshme.
Një lojë e papritur në një nga baret e ngushta të Prishtinës, mes gotave të verës dhe dritave të zbehta, theu tabunë e hekurit mes tyre — duke zgjuar një etje që mendonin se u përkiste vetëm fillimeve. Ora shënonte dhe trafiku te rrethi i flamurit ishte i bllokuar si çdo të premte.
Era po e shikonte ekranin e telefonit, ku kishte ardhur mesazhi i zakonshëm nga Dardani: “Po shkoj te nana me ia lanë do barna, shihemi n’banesë rreth 7-ve. Çka po dojmë me hongër?” Mesazhi ishte i kujdesshëm, i dashur dhe krejtësisht i parashikueshëm. Tre vjet më parë, e premtja mbrëma nuk niste me pyetje mbi darkën.
Niste me puthje të paduruara që në ashensor dhe me rroba të shpërndara në korridor para se të mbyllej dera. Tani, jeta e tyre në një banesë moderne në lagjen “Prishtina e Re” ishte e rehatshme, por e ftohur nga pluhuri i përditshmërisë.
Edhe seksi ishte bërë i tillë: i ngrohtë, i sigurt, por i zbehtë, i kufizuar brenda një hapësire të heshtur ku asnjëri nuk guxonte të kërkonte diçka më të egër apo më ndryshe, nga frika se mos gjykohej. Era mori frymë thellë, fshiu mesazhin e përgatitur dhe shkroi diçka që nuk e kishte bërë kurrë: “Mos hajde n’banesë. Në hajde te ‘Kafet e Vogla’. Ulu te banaku i barit ku shkonim dikur.
Mos më përshëndet si gruan tënde. Bëj sikur po më sheh për herë të parë.” Kaluan tre minuta të gjata para se të vinte përgjigjja. Vetëm dy fjalë: “Në .” Kur Era zbriti nga taksia në rrugën “Fehmi Agani”, ajri i freskët i tetorit mbante erën e gështenjave të pjekura dhe zhurmën e gjallë të të rinjve që mbushnin trotuaret.
Ajo kishte veshur një fustan të zi të ngushtë, çizme me takë të lartë dhe buzëkuq të theksuar — një version i vetes që nuk e kishte nxjerrë prej vitesh. Bari ishte i errët, me llamba të varura që lëshonin një dritë të zbehtë e të ngrohtë qelibari mbi dru. Muzika xhaz përzihej me gurgullimën e zërave. Dardani ishte aty.
Rrinte ulur në cep të banakut, me një këmishë të errët me mëngë të përveshura dhe me një gotë uiski para vetes. Dukej ndryshe — jo si bashkëshorti i lodhur që hapte laptopin pas darke, por si mashkulli tërheqës me të cilin ajo kishte dashur të humbiste kontrollin vite më parë. Era u ul dy karrige më larg. Porositi një gotë verë të kuqe pa e parë në sy.
Për dhjetë minuta, asnjë fjalë nuk u këmbye. Tensioni mes tyre u bë aq i trashë sa mund të prekej. Dardani e ktheu gotën, u ngrit ngadalë dhe u zhvendos në vendin bosh ngjitur me të. — “A është i lirë ky vend?” — pyeti ai me një zë më të thellë se zakonisht, duke e mbajtur shikimin drejt e në buzët e saj. — “Varet se çfarë po kërkon,” — iu përgjigj ajo, me zemrën që po i rrihte si çekiç në kraharor. — “Po kërkoj një grua që duket sikur ka ardhur këtu për të thyer rregulla, jo për të dëgjuar arsyetime.” Buzëqeshja që i doli Erës nuk ishte ajo e zakonshmja e mëngjesit; ishte një buzëqeshje ngacmuese, e pacensuruar.
Për dy orë me radhë, ata nuk folën për familjen, as për taksat e as për punën. Në vend të tyre, filluan të thoshin gjëra që kishin mbetur të mbyllura në errësirën e dhomës së gjumit. Dardani i tregoi se sa herë e kishte parë në mëngjes duke u veshur me dëshirën për ta shtrirë mbi tavolinën e bukës para se të dilnin nga shtëpia, por kishte hezituar nga frika e ngutjes.
Era i tregoi për dëshirën e saj të fshehtë që ai të mos ishte gjithmonë aq i kujdesshëm dhe i matur — që ndonjëherë ta merrte me forcë dhe pasion pa kërkuar leje. Dora e Dardanit zbriti nën banak, duke gjetur kofshën e saj të zhveshur poshtë fustanit. Gishtat e tij nuk ishin të ndrojtur; u ngjitën lart me një siguri të re, duke ushtruar presion mbi lëkurën e ngrohtë.
Era lëshoi një psherëtimë të mbytur, duke e shtypur gotën e verës mes gishtërinjve. — “Po më çmend,” — i pëshpëriti ai pranë veshit, me frymën që i ngrohte qafën. — “Nuk po duroj dot deri në banesë.” Ata lanë paratë mbi banak dhe dolën në rrugicën e ngushtë e gjysmë të ndriçuar prapa lokaleve.
Aty, në hijen e një muri me tulla ku drita e rrugës nuk arrinte plotësisht, Dardani e kapi prej beli dhe e ngjeshi pas murit të ftohtë. Përplasja e të ftohtit të gurit me nxehtësinë e trupave të tyre ishte shpërthyese. Puthja ishte e egër, e papërmbajtur, e mbushur me shijen e uiskit dhe verës.
Dora e tij iu ngatërrua në flokët e saj duke ia tërhequr lehtë kokën prapa, ndërsa dora tjetër ia ngriti fustanin lart. Frika se dikush mund të futej në rrugicë vetëm sa e shtonte etjen. Era ia zbërtheu këmishën me duar që i dridheshin, duke u mbështetur e tëra mbi të, e dehur nga guximi i asaj nate.
Taksinë drejt banesës e kaluan në heshtje absolute, me gishtat e ndërthurur fort dhe me shikime që digjnin. Sapo dera e banesës së tyre u mbyll, nuk pati më vend për kujdes. Ashensori, korridori, dyshemeja e sallonit — gjithçka u kthye në një fushë të re eksplorimi. Çdo tabu që kishte ndërtuar rutina ra brenda pak minutash.
Nuk ishin më burri dhe gruaja që diskutonin për darkën; ishin dy të dashur që sapo kishin zbuluar se brenda martesës së tyre të qetë flinte një zjarr i madh, i cili kishte pasur nevojë vetëm për pak dritë të zbehtë dhe shumë guxim për t’u rindezur.