Ka qytete që nuk janë vetëm pika në hartë. Ka qytete që mbajnë mbi supe kujtesën e një kombi, dhimbjet e brezave dhe jehonën e historive që nuk treten me kalimin e kohës. Shkodra është një prej tyre. Ajo nuk është vetëm një qytet me rrugë, kala e lumenj, kjo është një kujtesë e gjallë, një këngë e shkruar në gur, një dëshmi e shekujve që kanë kaluar mbi të.
Kur diplomacia troket në dyert e Shkodrës, nuk dëgjohet vetëm zëri i protokollit dhe i marrëdhënieve ndërkombëtare. Në heshtjen e mureve të vjetra zgjohet edhe zëri i historisë. Një histori që kërkon të kuptohet, të respektohet dhe të mos harrohet. Çdo hap diplomatik bart me vete një mesazh.
Kjo mund të jetë një urë bashkëpunimi, një mundësi komunikimi dhe një dritare për të ardhmen, por njëkohësisht prek edhe kujtesën e një shoqërie, veçanërisht kur ajo kujtesë është formuar nga përvoja të vështira, nga përplasje interesash dhe nga plagë që ende nuk janë mbyllur plotësisht. Shkodra ka qenë gjithmonë një qytet i urave.
Ura mbi Bunë, ura mes kulturave, ura mes Lindjes dhe Perëndimit. Por një urë e qëndrueshme ndërtohet vetëm kur themelet e saj vendosen mbi respekt, transparencë dhe mirëkuptim. Diplomacia nuk duhet të jetë vetëm art i marrëveshjeve, por edhe art i ndjeshmërisë ndaj kujtesës së popujve.
Në kohën kur flitet për afrimin rajonal, për paqen dhe për një të ardhme evropiane të Ballkanit, çdo vendim politik kërkon maturi dhe përgjegjësi. Historia nuk duhet të përdoret si pengesë për dialogun, por as nuk duhet të lihet në harresë. Një shoqëri që harron të kaluarën humbet busullën për të ardhmen. Shkodra nuk është kundër dialogut.
Shqipëria nuk mund të jetë kundër fqinjësisë së mirë. Por çdo marrëdhënie e shëndetshme ndërtohet mbi të vërtetën, mbi respektin e ndërsjellë dhe mbi kujdesin ndaj ndjenjave historike të qytetarëve. Në rrjedhën e kohës, diplomacia kalon si një erë që ndryshon drejtim, por historia mbetet si një pemë e rrënjosur thellë në tokë. Ajo nuk bërtet gjithmonë, shpesh flet në heshtje.
Flet përmes kujtimeve të të moshuarve, përmes këngëve të trashëguara ndër breza dhe përmes ndërgjegjes së një populli. Prandaj, kur diplomacia troket në Shkodër, historia ngre zërin. Jo për të mbyllur dyert, por për të kërkuar që ato të hapen me mençuri.
Jo për të kthyer shikimin pas, por për të ndërtuar një të ardhme ku paqja të mos jetë vetëm një fjalë diplomatike, por një realitet i ndërtuar mbi drejtësi dhe respekt. Sepse qytetet si Shkodra nuk janë vetëm vende ku zhvillohen ngjarje të ditës, por janë kujtesa e një kombi, dhe kujtesa, sado e heshtur të jetë, gjithmonë di të flasë.