Fëmijët më të vegjël në familje shpesh shihen që janë rritur me më pak rregulla, më shumë liri dhe më shumë vëmendje. Por terapistët që punojnë me vëllezërit e motrat më të vegjël shpesh dëgjojnë një histori tjetër. Shumë prej tyre në moshën madhore mbajnë ndjesinë se nuk merren seriozisht, se duhet të provojnë veten ose se janë të bllokuar në rolin e “foshnjës” së familjes.
Megjithatë, ekspertët theksojnë se vetëm rendi i lindjes nuk përcakton personalitetin ose shëndetin mendor të dikujt. Zhvillimi ndikohet shumë më shumë nga dinamika familjare, marrëdhëniet midis anëtarëve të familjes, stili i prindërimit dhe përvojat e jetës. “Rendi i lindjes është vetëm një pjesë e historisë së dikujt”, thotë Caitlyn Oscarson, një terapiste martese dhe familjare.
Një pyetje më e rëndësishme është se si fakti që dikush është më i riu ka formuar besimet e tij për veten, marrëdhëniet dhe vendin në botë. Lufta për t’u marrë seriozisht Një nga problemet më të zakonshme që fëmijët më të vegjël sjellin në terapi është ndjenja se të tjerët i shohin ende si fëmijë.
“Shumë nga më të vegjlit përshkruajnë të qenit të rritur me etiketën e ‘foshnjës’ në familje, madje edhe në moshën madhore,” thotë terapistja Altheresa Clark. Për shkak të kësaj, ata shpesh ndihen sikur duhet të provojnë më tej se janë të aftë, të përgjegjshëm dhe të pavarur.
Nëse vëllezërit e motrat më të mëdhenj kujdeseshin për ta, mund të jetë e vështirë për ta t’i pranuar si të rritur të plotë. Edhe kur ata janë të suksesshëm në punë dhe jetën personale, familja ndonjëherë ende i shikon ata përmes rolit që luajtën në fëmijëri.
Krahasime të vazhdueshme me të moshuarit Fëmijët më të vegjël shpesh rriten nën hijen e vëllezërve dhe motrave të tyre më të mëdhenj. Sukseset e tyre mund të krahasohen me ata që kanë mbaruar shkollën, kanë gjetur një punë ose kanë arritur qëllime të tjera të jetës para tyre. Krahasime të tilla, edhe kur nuk janë të qëllimshme, mund të kenë pasoja.
Disa nga fëmijët më të vegjël zhvillojnë perfeksionizëm, nevojën për të provuar veten ose dyshime të vazhdueshme për aftësitë e tyre. “Më të rinjtë shpesh përpiqen të gjejnë rrugën midis nevojës për të qenë të ndryshëm nga më të mëdhenjtë dhe ndjenjës se duhet të përputhen me ta”, shpjegon terapistja Priya Tahim.
Miti i argëtuesit të shkujdesur Fëmijët më të vegjël shpesh etiketohen si të relaksuar, argëtues dhe gjithmonë të gatshëm për t’i bërë të tjerët të qeshin. Por terapistët paralajmërojnë se ky rol ndonjëherë mund të jetë një mënyrë përshtatjeje.
Pas një personi që përpiqet vazhdimisht të mbajë humor të mirë, mund të fshihet ankthi, frika nga zhgënjimi ose nevoja për të mos qenë barrë për të tjerët. “Të jesh argëtues nuk do të thotë domosdoshmërisht se është e lehtë për dikë,” thotë Tahim.
Vështirësitë me kufijtë dhe pavarësinë Për shkak se prindërit ose vëllezërit e motrat më të mëdhenj shpesh ndihmonin më të vegjlit, disa kanë vështirësi të marrin vendime dhe të vendosin kufij në moshën madhore. Disa kanë frikë të zhgënjejnë familjen e tyre, të shmangin konfliktet ose e kanë të vështirë të shprehin nevojat e tyre.
Terapistët theksojnë se një hap i rëndësishëm është të mësojnë t’u besojnë vendimeve të tyre dhe të pranojnë se nevojat e tyre nuk janë barrë për të tjerët. Ndjenja se nuk janë parë mjaftueshëm Edhe pse shpesh supozohet se fëmijët më të vegjël janë në qendër të vëmendjes, shumë në fakt mendojnë të kundërtën.
Prindërit mund të kenë kaluar tashmë nëpër edukimin e fëmijëve më të mëdhenj, kanë pasur më pak energji ose kanë përjetuar disa momente të rëndësishme më herët. “Fëmija më i vogël mund të dashurohet, por ende ndihet sikur nuk njihet dhe kuptohet plotësisht”, thotë terapistja Erin Pash.