Pas këtij vendimi nuk qëndron vetëm dhimbja – një ndikim i padukshëm mund ta shoqërojë fëmijën gjatë rritjes Zgjedhja e emrit të fëmijës shpesh duket si një vendim i thjeshtë, por pas saj mund të fshihen emocione të thella, histori familjare dhe kujtime. Ndërsa disa familje u vendosin me krenari fëmijëve emrat e gjyshërve apo të njerëzve të tjerë të dashur, disa prindër e shmangin këtë.
Arsyeja nuk lidhet gjithmonë vetëm me traditën, por edhe me mënyrën se si truri ynë e lidh një emër me personin që e ka mbajtur atë. Emri mbart kujtime Kur dëgjojmë emrin e dikujt, truri ynë nuk e percepton vetëm si një tingull, por sjell automatikisht në mendje pamje, emocione dhe përvoja që lidhen me atë person.
Kur personi që ka mbajtur atë emër ka qenë shumë i dashur, emri mund të krijojë ndjenjë afërsie dhe lidhjeje. Por, kur humbja e tij ka qenë e dhimbshme, i njëjti emër mund të zgjojë trishtim, rëndesë emocionale ose kujtime të pakëndshme. Pikërisht për këtë arsye, disa prindër nuk duan që fëmija i tyre të mbajë emrin e një personi që kanë humbur.
Jo sepse mendojnë se fëmija do të bëhet i njëjtë me të, por sepse dëshirojnë të krijojnë hapësirë emocionale për një person dhe një histori të re. Frika nga krahasimet mund të jetë arsyeja e fshehur Psikologët shpjegojnë se fëmija që merr emrin e një anëtari të ndjerë të familjes mund të përballet, pa dashje, edhe me pritshmëri të caktuara.
Për shembull, prindërit ose të afërmit mund të thonë shpesh: “Është njësoj si gjyshi”, “Do ta ketë karakterin e saj” ose “Më kujton atë”. Edhe pse këto fjali thuhen me dashuri, fëmija mund të ndiejë presionin për t’iu përshtatur figurës së personit emrin e të cilit mban.
Sidomos kur i ndjeri ka pasur një rol shumë të rëndësishëm në familje, fëmija mund të rritet me ndjesinë se mbi vete mbart një pjesë të historisë së dikujt tjetër, transmeton Telegrafi. Disa prindër duan që fëmija të ketë fillimin e vet Ekziston edhe nevoja psikologjike që prindërit ta shohin fëmijën e porsalindur si fillimin e një historie krejtësisht të re.
Pas një humbjeje të madhe, vendosja e të njëjtit emër mund t’u duket disa njerëzve si përzierje e trishtimit me gëzimin. Ata duan që fëmija të mos perceptohet si kujtim i dikujt që nuk jeton më, por si një individ që do ta ndërtojë identitetin e vet. Psikologët e lidhin këtë proces me mënyrën se si njerëzit e përballojnë dhe e përpunojnë humbjen.
Kur dhimbja është ende e fortë, simbole të caktuara, madje edhe një emër, mund të shndërrohen në nxitës të fuqishëm emocionalë. Pse prindër të tjerë zgjedhin pikërisht emrin e të ndjerit? Për shumë familje, vendosja e emrit të një personi të ndjerë ka kuptim krejtësisht të kundërt. Për ta, kjo është një mënyrë për ta ruajtur dashurinë dhe kujtimin e tij.
Në këto raste, emri nuk perceptohet si barrë, por si simbol i përkatësisë, vazhdimësisë dhe lidhjes familjare. E rëndësishme është mënyra se si familja e përjeton atë emër. Nëse emri sjell ngrohtësi dhe kujtime të bukura, ai mund të krijojë një lidhje të fuqishme ndërmjet brezave. Por, nëse sjell dhimbje, presion ose ndjenjë detyrimi, prindërit shpesh vendosin të zgjedhin një emër tjetër.
Në fund, nga këndvështrimi psikologjik, nuk ekziston një zgjedhje plotësisht “e drejtë” apo “e gabuar”. Më e rëndësishmja është që fëmija ta marrë emrin nga dashuria e prindërve, e jo nga ndjenja e fajit, detyrimit apo frikës.