Ekspertët paralajmërojnë se mungesa e momenteve të vogla të afërsisë dhe shtyrja e romancës për “më vonë” mund ta largojnë çiftin pa e kuptuar Shumica prej nesh e pranojnë si diçka normale që marrëdhëniet me kalimin e kohës e humbin pak shkëndijën e parë. Intensiteti bie, emocionet e fillimit qetësohen dhe lidhja kalon në diçka më të qëndrueshme, më të rehatshme dhe më rutinore.
Ky ndryshim, kur partnerët fillojnë të ndihen më shumë si bashkëbanues sesa si të dashuruar, nuk është domosdoshmërisht i keq. Në fakt, nëse hyni në një marrëdhënie duke pritur që faza e muajit të mjaltit të zgjasë përgjithmonë, ka shumë gjasa të zhgënjeheni. Megjithatë, në disa raste, ndjenja e mërzisë dhe largimit nuk lidhet vetëm me stabilitetin.
Ajo mund të jetë shenjë e asaj që quhet “sindroma e jetës paralele”. Siç e tregon edhe vetë emri, kjo është një situatë kur çifti nuk po jeton më vërtet bashkë, por ekziston pranë njëri-tjetrit. Orari i njërit partner nuk përputhet pothuajse fare me atë të tjetrit. Njëri shkon në palestër, tjetri qëndron në kafene. Shoqëritë mbeten të ndara.
Edhe koha e lirë, ndonëse fizikisht mund të kalohet në të njëjtin shtrat, shpesh kalohet në telefona, në botë krejtësisht të ndryshme mendore. Vetëm fakti që kaloni kohë bashkë nuk do të thotë se ajo është kohë cilësore. Po ashtu, fakti që jeni ende në një martesë apo lidhje nuk do të thotë se marrëdhënia po përparon vetvetiu.
Një marrëdhënie e shëndetshme duhet të ketë lëvizje, edhe pas shumë vitesh. Nuk ka pse të jetë gjithmonë dramatike apo plot emocione të forta, por partnerët duhet të vazhdojnë ta përfshijnë njëri-tjetrin në jetën e tyre, të mësojnë nga konfliktet, të përmirësojnë komunikimin dhe ta thellojnë lidhjen, jo thjesht ta vazhdojnë atë nga zakoni.
Marrëdhënia duhet të kujdeset si një kopsht: me vëmendje, qëllim dhe përkushtim të vazhdueshëm. Përndryshe, është shumë e lehtë që partnerët ta marrin njëri-tjetrin si të mirëqenë dhe të shndërrohen në dy njerëz që vetëm bashkëjetojnë, transmeton Telegrafi. Shenjat paralajmëruese të “sindromës së jetës paralele” 1.
Merrni vendime vetëm dhe partnerin e njoftoni më vonë Në një marrëdhënie të shëndetshme, partneri duhet të jetë personi me të cilin natyrshëm dëshironi të ndani vendimet, jo nga detyrimi, por sepse është pjesë e botës suaj. Një shenjë e hershme e jetës paralele është kur rrallë ju shkon ndër mend t’i tregoni partnerit lajme të rëndësishme apo ndryshime në jetën tuaj.
Ndoshta merrni një lajm të mirë në punë, përballeni me një shqetësim shëndetësor, rezervoni një udhëtim, blini diçka të rëndësishme ose nisni një plan të ri, por partneri e merr vesh vetëm pasi vendimi është marrë. Kjo humbje e ndjesisë “ne” është një tregues i qartë se çifti po ecën në drejtime të ndara. 2.
Janë zhdukur momentet e vogla të afërsisë Këtu nuk bëhet fjalë vetëm për marrëdhënie intime, por për lidhjet e vogla të përditshme. A ju përqafon ende partneri? A ju puth kur hyni në shtëpi? A ju shkruan ndonjëherë “po mendoj për ty”? A ju mban dorën kur ecni bashkë? Këto gjeste mund të duken të vogla, por ato krijojnë afërsi emocionale.
Kur fillojnë të duken të panevojshme ose të lodhshme, marrëdhënia rrezikon të kalojë nga diçka që ushqehet me kujdes në diçka që thjesht ekziston. 3. E lini romancën për më vonë, sepse “nuk ka asgjë keq” Shumë çifte bien në kurthin e fjalës “më vonë”: do të shkojmë në pushime më vonë, do të dalim në takim më vonë, do ta rikthejmë afërsinë më vonë. Arsyeja duket e kuptueshme.
Partneri është aty, marrëdhënia duket e sigurt, prandaj përparësi marrin puna, obligimet, fëmijët, shoqëria dhe ritmi i përditshëm. Por pikërisht supozimi se “ka gjithmonë kohë më vonë” e ushqen sindromën e jetës paralele. Kur përvojat e përbashkëta shtyhen vazhdimisht, zhduken edhe kujtimet e reja që krijojnë afërsi.
Me kohë, secili mëson t’i plotësojë nevojat e veta pa partnerin: përmes hobeve personale, miqve apo daljeve ku partneri bëhet më shumë mendim i fundit sesa pjesë e natyrshme e planit. Si të dilni nga sindroma e jetës paralele Qëllimi nuk është të bëni gjithçka bashkë. Qëllimi është të krijoni momente që ju japin ndjesinë se jeni ende të lidhur. Riktheni gjestet e vogla të afërsisë.
Pyeteni partnerin si e kaloi ditën dhe dëgjojeni vërtet përgjigjen. Dërgojini një mesazh të shkurtër që ju kujton atë. Merrjani ushqimin apo ëmbëlsirën e preferuar kur ktheheni në shtëpi. Nuk ka nevojë për gjeste madhështore; rëndësi ka qëndrueshmëria. Zgjidhni afërsinë, jo vetëm lehtësinë.
Kur jeta bëhet e ngarkuar, është e lehtë që koha bashkë të kthehet në darka me telefon në dorë ose në shikim televizori pa bisedë të vërtetë. Provoni të planifikoni aktivitete pa shpërqendrime: një mëngjes pa telefona, një shëtitje të shkurtër, një bisedë të qetë pa ekran pranë. Caktoni kohë cilësore.
Mund të tingëllojë jo romantike, por në të vërtetë është mënyrë për ta zgjedhur me vetëdije njëri-tjetrin. Mund të jetë një mbrëmje e caktuar në javë për film, një dalje mujore jashtë shtëpisë ose një ritual i vogël që ju përket vetëm juve. Asgjë nga këto nuk është revolucionare, por pikërisht këtu qëndron thelbi.
Dallimi mes një marrëdhënieje që ndihet e qetë dhe një marrëdhënieje që ndihet bosh nuk është gjithmonë koha apo gjestet e mëdha. Shpesh është qëllimi, vëmendja dhe dëshira për ta mbajtur lidhjen gjallë.