Në shumë vende të botës, studime të ndryshme tregojnë një paradoks shqetësues: ndërsa përdorimi i teknologjisë dhe rrjeteve sociale është rritur ndjeshëm, është rritur paralelisht edhe ndjenja e mungesës së lidhjes reale mes njerëzve. Një pjesë e madhe e të rinjve raportojnë se ndihen shpesh të shkëputur ose të vetmuar, pavarësisht se janë vazhdimisht të lidhur online.
Në një kohë kur komunikimi nuk ka qenë kurrë më i lehtë, njeriu duket se nuk ka qenë kurrë më i vështirë për t’u arritur. Telefonat nuk pushojnë së ndriçuari, mesazhet vijnë pa fund, rrjetet sociale janë gjithmonë aktive, por lidhja reale mes njerëzve po zbehet ngadalë. Sot, njerëzit nuk mungojnë në jetën tonë. Ata janë kudo, në ekran, në njoftime, në mesazhe që zgjasin pak sekonda.
Por prania e tyre shpesh nuk shkon përtej sipërfaqes. Ajo që mungon nuk është kontakti, por thellësia e tij. Paradoksi i kohës moderne është i qartë. Jemi brezi më i lidhur ndonjëherë në histori, por njëkohësisht brezi që raporton më shumë mungesë lidhjeje dhe distancë emocionale.
Dhe kjo nuk ndodh gjithmonë nga mungesa e njerëzve përreth, por nga mungesa e pranishmërisë së vërtetë mes tyre. Rrjetet sociale kanë krijuar një formë të re afërsie, por jo domosdoshmërisht lidhjeje. Ne shohim jetët e të tjerëve, i krahasojmë, reagojmë shpejt dhe kalojmë më tej. Në këtë ritëm të shpejtë, komunikimi humb peshën e tij njerëzore.
Nuk ka më kohë për të dëgjuar gjatë, për të kuptuar thellë apo për të qëndruar në heshtje me dikë pa ndjerë nevojën për ta mbushur atë. Një nga ndryshimet më të mëdha është mënyra si njerëzit e jetojnë veten. Jeta nuk përjetohet vetëm, por edhe publikohet. Dhe kur jeta fillon të filtrohet përmes asaj që duket, ndjenjat shpesh mbeten në prapaskenë.
Njeriu fillon të jetojë një version të dukshëm të vetes, jo domosdoshmërisht një version të ndjerë. Mungesa e lidhjes moderne nuk është boshllëk fizik, por mungesë e kuptimit të ndërsjellë. Është ndjesia të jesh i rrethuar, por jo i kuptuar. I lidhur, por jo i afërt. I dukshëm, por jo i ndjerë. Marrëdhëniet njerëzore gjithashtu janë transformuar.
Miqësitë shpesh janë bërë të shpejta, të lehta për t’u nisur dhe po aq të lehta për t’u zbehur. Bisedat janë të shkurtra, ndërsa emocionet mbeten të pashprehura. Njerëzit dinë gjithnjë e më shumë për jetën e të tjerëve, por gjithnjë e më pak për atë që ata ndiejnë në të vërtetë. Ndoshta problemi nuk qëndron vetëm te teknologjia, por te mënyra si ajo ka ndryshuar sjelljen tonë.
Ajo që dikur shërbente për të afruar njerëzit, sot shpesh po e zëvendëson afërsinë vetë. Dhe sa më shumë rritet komunikimi virtual, aq më shumë duket se zvogëlohet komunikimi njerëzor. Pyetja që mbetet është e thjeshtë, por shqetësuese. A po jetojmë në një kohë ku flasim më shumë se kurrë, por ku kuptojmë më pak se kurrë? Mendoj se njeriu nuk ka nevojë vetëm të dëgjohet.
Ka nevojë të ndihet i kuptuar. Dhe ndoshta kjo është mungesa më e madhe e kohës sonë moderne. Nuk kemi qenë kurrë kaq të lidhur me botën. Dhe ndoshta kurrë kaq të shkëputur nga njëri-tjetri.